Paardentips nummer 101

Mijmering van Mac: Spierpijn!

Johhhhhhhh, ik kan bijna geen pen in m'n hoef houden.

Want gisteren moest ik dienen als leerpaard voor iemand die zo graag wil leren rijden.

Het begon al hartstikke leuk, ik werd zeer uitgebreid gepoetst op mijn hals en billen. Denk je dat dat mens onder mijn buik durfde te komen of tussen de achterbenen?

Dus daar bleef het zand lekker zitten. Hoevenkrabben was ook echt leuk; Ik geef altijd netjes de voeten van rechtsvoor, rechtsachter, linksachter en linksvoor.

Dit angstige mens heeft 4 x rechtsvoor gedaan en de rest bleef gewoon zitten.

Toen opzadelen; bit tegen m'n tanden, velletje tussen de singel (ik ben al wat ouder, dat velletje is een beetje dun geworden).

Gelukkig ging mijn eigen mens alles even nalopen en opnieuw doen.

Toen opstijgen!...... Man, je gelooft je oren niet: tenen in mijn ribben en met een misselijkmakende klap in het zadel vallen. Mijn rug doet nog steeds zeer.

OK, we konden de bak in. Eerst stappen (kan ik heel goed) en sturen, (kan ik ook heel goed maar dit arme mens nog niet).

Die dacht dat ze op een fiets zat: buitenteugel over de hals en binnenteugel daartegenaan. AU! Benen voelde ik toen gelukkig (nog) niet.

Beetje halthouden voor het gevoel van vertrouwen (van haar, niet van mij)

Tsjonge! Teveel cowboyfilms gekeken.

Mensen, om halt te houden niet aan die teugels sleuren aub! Het is een stuk ijzer dat je in m'n gehemelte ramt hoor.

Na een paar rondjes gingen we draven. WAT EEN FEEST! Eerst leren lichtrijden.

Je hoeft jezelf niet omhoog te schoppen, gewoon de beweging volgen is genoeg aub! Deze kwelling duurde even, maar opeens! JA! GELUKT!

Maar die benen... Tussen al die chaos van beweging moest ik dan maar uitzoeken wat het lieffie bedoelde. Links, rechts, buitenbeen, binnenbeen en alles tegelijk.

Als ik mens was zou ik zeggen: neem maar veel lessen, maar kan ik dat mijn collega-paarden wel aandoen?

Ik weet zeker dat ze het wel gaat leren maar ik hoop niet op mij.

Jongens, denk aan dat stuk ijzer in mijn mond en dat het mijn rug is waar je op zit te hopsen.

En jij maar klagen over spierpijn zeker?

En toch moet je doorzetten want dat doen wij ook.

Pijnlijke groet van Mac.

(Dit verhaal heeft mijn mens voor mij opgeschreven. Het liefst zou ik het zelf doen, maar toetsenborden waarop ik met mijn hoeven kan typen, hebben ze helaas nog niet uitgevonden.)

Waarom naamkeuze van het paard zo belangrijk is ...

"Wat ga je me nu vertellen?" zul je waarschijnlijk zeggen. De naam van mijn paard is toch niet belangrijk!

Over naamkeuze gesproken, we kregen laatst een mailtje van iemand die haar paard Rudi had genoemd. Ze vond het het een goed idee om het volgende paard Nanny te noemen, dit was natuurlijk weer een tip van Rudi, haha. Het moet niet gekker worden...(Rudi vind het trouwens prachtig, voor hem kan het allemaal niet gek genoeg).

Maar even zonder grappen. Toch kan de keuze van de naam van je paard verwarring brengen tijdens de training. Het is belangrijk dat je er rekening mee houdt dat de naam niet teveel lijkt op de stemcommando's die je geeft. Je begrijpt wel dat een paard dat bijvoorbeeld Raf heet, tijdens het longeren niet goed begrijpt wat er precies van hem gevraagd wordt. 'Braaaf Raf!' Je paard denkt dan, was het nu RAF, BRAAF of DRAF?

Heb je nu toevallig al een naam die verwarring zou kunnen brengen dan kun je ook gewoon andere termen gaan gebruiken of een andere taal. Bijvoorbeeld Engels (Walk, trot,...) om zo duidelijker te zijn in het overdragen van de commando's. Of je geef je paard een andere naam, daar hebben wij zelf trouwens meer problemen mee dan het paard zelf...

Dus ook in de omgang met je paard kan het je paard in verwarring brengen, zoals je in het voorbeeld hierboven kunt zien. Je geeft hem tijdens een rit een klopje op de schouder met in jouw ogen het compliment Braaaf en plots begint hij te draven. Zie je waarom het soms mis kan gaan en wij onbedoeld de verkeerde dingen kunnen overbrengen? Dan hebben we het alleen nog maar over onze stem.

Maar we waren over de naam van je paard bezig. Ook bij het aangespannen rijden is de keus van de naam van je paard belangrijk. Een goed getraind paard is aangespannen zeer attent op de stem van de menner. Als je meerdere paarden inspant dan is het goed dat ook de klanken van de namen niet teveel op elkaar lijken. Bij een stemcorrectie is het belangrijk dat het juiste paard de boodschap begrijpt. Dus een dubbelspan van paarden die Jim en Tim heten is niet zo verstandig, deze namen lijken teveel op elkaar.

Het is ook aangeraden tijdens het trainen via stemcommando's je paard te attenderen op een aankomend commando. Tijdens het mennen doe je dit door een lichte ophouding gevolgd door het commando. Tijdens het longeren kun je zoiets zeggen, als opletten... draf. Op deze manier is de verwarring die kan ontstaan een stuk beperkt.

Rasomschrijving: Akhal Teke

De Akhal Teke: het gouden paard uit het Oosten

Oorsprong

Het Akhal Tekepaard komt voort uit de zuidelijke regio van de tegenwoordige staat Turkmenistan, ten noorden van Iran. Het moderne paard stamt direct af van de Przewalski's en Tarpans. Ze werden eeuwenlang in isolement gefokt en gebruikt door Turkmeense nomadenstammen, tegenwoordig zijn er stoeterijen in alle zuidelijke provincies van de voormalige Sovjet-Unie.

Dit ras leed erg onder het Sovjetregime. Er werden dieren geslacht voor het vlees, maar dat werd geweigerd door de Turkmenen. Op een bepaald moment bleven er nog slechts 2000 paarden over, en werd export naar de Sovjet-Unie verboden. Nu wordt het ras door de Turkmeense staat als relatiegeschenk gebruikt en ook worden fokdieren geveild om de staatskas te spekken en andere paardenrassen te verbeteren.

Pas aan het einde van de vorige eeuw werd het mogelijk om dit bijzondere ras de grens over te brengen en sindsdien mogen ze in Europa en Amerika worden gefokt. In Nederland lopen er een twintigtal rond.

Wetenswaardigheden

In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken, waren waarschijnlijk twee van de drie hengsten, die aan de oorsprong van de Engelse volbloed hebben gestaan, geen Arabieren maar Akhal Tekes. Bucephalus, het beroemde strijdros van Alexander de Grote zou een Akhal Teke geweest zijn.

Naam

De naam van het ras bestaat uit twee delen: "Akhal" is een oase in de heuvels van het Kopet Daggebergte (in vroeger tijden deel van het koninkrijk Perzië, nu is het gelegen in Turkmenistan) en "Teke" komt van de Turkmeense nomadenstam waar dit edele ras door is gefokt.

Beschrijving

Het exterieur van de elegante Akhal Teke kan het beste vergeleken worden met dat van de Perzische Arabier, eveneens een oeroud ras. Het hoofd is lang en fijn, met expressieve ogen. De oren en de hals zijn relatief lang. De manen en staart zijn kort en dun. Dit ras heeft een smalle boeg en romp en is langgelijnd. De benen zijn lang en slank, met de pezen goed zichtbaar. Het paard varieert in hoogte van 1.50 tot 1.60 meter, al komen grotere exemplaren voor. De meest voorkomende kleur is isabel, met de gouden glans waar dit ras beroemd om is geworden. Schimmels, bruinen, vossen en zwarten zijn ook mogelijk.

Gebruik

Van nature heeft het Akhal Tekepaard uitstekende soepele gangen en blinkt het uit als sportpaard. Al 3000 jaar zijn ze favoriete cavaleriepaarden en worden ze ingezet in wedrennen. Ze staan bekend om hun snelheid en intelligentie.

Omdat het dier gewend is aan de barre omstandigheden van het land van herkomst, heeft het de reputatie van een rijdier met veel uithoudingsvermogen en moed. Dat uithoudingsvermogen wordt voor een groot deel bepaald door de voeding, die niet volumineus is maar wel rijk aan proteïne. Vaak kregen de nomadenpaarden een mengsel van vet, eieren en gerst gevoerd.

Tegenwoordig is de Akhal Teke in gebruik als spring-, eventing- en dressuurpaard, naast het dagelijkse werk als rijdier.






Ook als endurancepaard doet de Akhal Teke het uitstekend. Desirée Hanen was de eerste amazone in Nederland die endurance reed met een Akhal Teke. Dat was de palominoruin Pelvan, die zij zelf Love Over Gold heeft gedoopt (zie foto links boven), vanwege zijn kleur. Samen hebben de twee menige lange afstand afgelegd, met een wedstrijd over 160 kilometer als kroon op hun carrière. Vandaag de dag kiezen steeds meer enduranceruiters bewust voor een Akhal Teke omdat ze de kwaliteiten van dit ras voor de lange afstand weten te waarderen.

De Akhal Teke is sober in onderhoud en heeft niet veel nodig om goed te gedijen. Als nomadenpaard was hij zo'n beetje lid van de familie. Bij een zandstorm schuilden mens en dier in dezelfde tent. Daardoor is hij gemakkelijk en braaf in de omgang met mensen. Wel zijn ze lichtgeraakt en hebben ze veel persoonlijkheid. Dat vraagt om een consequente en respectvolle behandeling.

Prestaties

Het Akhal Tekepaard is tot uitzonderlijke prestaties in staat. Vijftien Akhal Tekes legden in 1935 tijdens een gedwongen mars van Ashkhabad naar Moskou een afstand af van bijna 2600 mijl (4160 kilometer), in een tijd van 84 dagen. Drie dagen lang moesten ze het zonder water stellen bij het doorkruisen van de Kara Kumwoestijn.

Dat de Akhal Teke een dressuurpaard van topniveau is, bewees de hengst Absent door op achtjarige leeftijd de gouden medaille voor dressuur te winnen tijdens de Olympische Spelen te Rome in 1960. Toen had hij als tweejarige zijn sporen op de renbaan al verdiend. In 1964 behaalde hij in Tokyo individueel brons, wederom met Sergei Filatov in het zadel.

Met dank aan Suzan de Boer voor de tekst en de foto's.

Op weg voor het goede doel: Kennismaking - deel 1

'Een tocht van 2500 km maak je niet iedere dag'

Zo'n anderhalf jaar geleden bedacht Margriet Dijkstra uit Nijmegen zich dat ze nu eindelijk die trektocht naar Santiago de Compostela, een pelgrimsoord in Spanje, wilde maken: 'Ik ben er ooit op interrail geweest en toen al dacht ik: hier wil ik nog eens terugkomen, als pelgrim. Al in de vroege middeleeuwen maakten jaarlijks duizenden mensen - te voet, per schip, in ossenwagens, én te paard - deze gevaarlijke tocht van bijna 2500 kilometer naar het graf van de apostel Jacobus. Maar ik haal het niet te voet en wil liever niet alleen gaan. Als ik nou een vriendin en paarden meeneem...'

De eerste aan wie Margriet haar plannen vertelde, was haar bijrijdster Jeannette van den Eng. Zij hoefde er geen seconde over na te denken en zei meteen dat ze mee wilde: 'Dit was een droom zoals we ze allemaal wel kennen. Wie wil er nou niet eens tussenuit, het avontuur tegemoet, en dan nog wel met je paard! Niet weten wat je te wachten staat en een stuk vrijheid ervaren dat je in je dagelijks leven nooit hebt. Zo'n tocht maak je tenslotte niet iedere dag!'

Goed doel

Het goede doel waarvoor de twee amazones de tocht maken, is het paardrijden voor gehandicapten. Na een aantal gesprekken met Anneke Beerendijk van de Maartenshoeve in Nijmegen, stond het vast: de opbrengst van de tocht gaat naar deze manege. Hier rijden voornamelijk kinderen met een lichamelijke en/of meervoudige beperking.

In 2005 organiseerde de Maartenshoeve ter gelegenheid van haar 35-jarig bestaan de actie 'Adopteer een dier'. Margriet en Jeannette hebben besloten genoeg geld bijeen te rijden om twee jaar lang twee paarden te kunnen adopteren. En daarvoor hebben ze € 11.000,- nodig! Een nobel streven, waarbij ze alle hulp kunnen gebruiken.

Stichting Paard en Kracht

'Toen begon het echte werk,' vertellen Margriet en Jeannette. 'We moesten eerst een stichting oprichten om alles zakelijk goed te kunnen organiseren. We zijn nu de 'Stichting Paard en Kracht', die zich inzet voor het welzijn van mens en paard, met als eerste project dus de Maartenshoeve. Dat betekent dat we ook in de toekomst met deze stichting aan het werk gaan en het paardrijden voor gehandicapten blijven ondersteunen; de paarden die we meenemen naar Santiago moeten daarom ook geschikt zijn voor het paardrijden door gehandicapten.

We zijn hard aan de slag gegaan. Om überhaupt te kunnen vertrekken, heb je financiële middelen nodig. We moesten dus op zoek naar sponsors en dat is aardig gelukt, al kunnen we er nog wel een paar gebruiken. Dat Paardentips Magazine ons nu steunt en de Stichting meer onder de aandacht van het publiek brengt, is dan ook heel belangrijk voor ons!'

Paarden

Het viel niet mee om de geschikte paarden te vinden. Het paard dat Margriet en Jeannette delen viel helaas af: 20 jaar én met artrose. Dus zochten ze andere paarden. Niet alle rassen zijn geschikt voor zo'n tocht. De paarden moeten tegen een stootje kunnen en de meeste paarden die hun hele leven op stal hebben gestaan zij niet zo robuust en sober dat je ze mee op trektocht naar Spanje kunt nemen.

Na heel wat omzwervingen is gekozen voor Norikers; de drie dames Liesa, Truska en Roos hebben de eerste vier jaar van hun leven op de Oostenrijkse bergwei geleefd in zomerhitte én sneeuwstorm … Robin van Lierop, van Manege De Horst in Groesbeek adviseert over de training, stalt de paarden en is daarmee ook sponsor. Daarnaast zijn er verschillende vrijwilligers die helpen bij het trainen van de paarden. 'Zonder de hulp van al deze mensen, zouden we het niet redden. Het is erg veel werk, wat naast je gewone baan niet altijd meevalt. We zijn iedereen dan ook erg dankbaar!' concludeert Jeannette.

De laatste loodjes....

Als we dit schrijven is het een kleine maand voor vertrek en er is al heel veel gebeurd. De paarden zijn geënt, verzekerd, etc. en worden nu op conditie gebracht. Ze leren ook als pakpaard lopen aan de lange lijn, en ze leren omgaan met een kluister (als er geen wei en zelfs geen boom te vinden is - dan kunnen de paarden niet ver weg lopen).

Maar er moet nog meer gebeuren. 'We zijn nu met hele praktische zaken bezig. Welke schoenen trekken we aan, welke kleren nemen we mee? Is onze 8 jaar oude tent goed genoeg? Nemen we GPS mee, en zo ja, wil iemand ons daarmee sponsoren? En een heel belangrijke vraag: hoe komen onze paarden terug; is er een paardentransportbedrijf dat onze paarden in Santiago wil ophalen? Wat zijn de alternatieven als iets niet lukt? Voor al deze vragen zoeken we nog antwoorden. Maar we gaan hoe dan ook. We kunnen de Maartenshoeve niet in de steek laten, niet nu we al zo ver zijn gekomen,' besluiten de twee amazones.

Lezersverhaal: IJslander Siggalin

Hallo Rudi, Nanny en alle Paardentips-lezers,

Ongeveer een jaar geleden stond ik met een artikel in het Paardentips magazine, er is in de loop van het afgelopen jaar erg veel gebeurd, met mij en mijn IJslander, Siggalin!

Toen ik Siggalin vorig jaar 15 januari kreeg, reed ik niet meer; dat mocht niet van de fysiotherapeute, maar ja, je krijgt het paardje en je gaat rijden, ik moet je vertellen nadat ik ben begonnen met rijden ben ik gestopt met de fysio, want ik heb nooit meer last gehad!!!

Dus ik ben gaan trainen met mijn IJslander zodat we hier in de Gaasterlandse bossen mooie, lange ritten konden gaan rijden!! Dat ging heerlijk en we maken zelfs hele dagritten. Afgelopen najaar heb ik ook meegedaan aan de Mega-strandrit in Kamperduin (Schoorl), dit was een rit met +/- 200 IJslanders (alleen maar IJslanders).

In het najaar van 2005 ben ik ook begonnen met een cursus van de KNHS en de ORUN, om rij-instructrice te worden. Waar ik nog steeds druk mee bezig ben en met smart wacht op de uitslag!! Maar ik kon daar niet aan mee doen met mijn IJslander, dus ben ik op zoek gegaan naar een paard om wedstrijden op te rijden.

Na verschillende posters te hebben gemaakt en te hebben opgehangen in de plaatselijke maneges, kwam er een reactie van een meneer een paar dorpen verder, zijn dochter was gestopt met rijden en nu stond zijn paard stil en dat vond hij zonde en ook wou hij hem eigenlijk niet verkopen! Nou we hebben een afspraak gemaakt en ik zou een keer komen kijken.

Zo gezegd zo gedaan, op deze kennismaking hebben we meteen afgesproken om een keer te rijden, in de oude les van zijn dochter in de rijhal van de vereniging de Morraruters in Koudum.

Dat was op een woensdagavond en het klikte goed; donderdag heb ik haar meegenomen naar mijn eigen manegeles en om te kijken of het echt klikt hadden we na 2 keer samen te rijden op zaterdag 3 september een onderlinge wedstrijd in de B. We wonnen een 1e prijs met 166 punten.

Het klikte ook perfect tijdens de wedstrijd, we waren echt een stel!! Dus hebben we na 1 oktober een startkaart aangevraagd, ik samen met Neerlands Hoop, een dochter van Hofmeester (een tuigpaard). We kregen onze startkaart erg laat waardoor we onze 1e officiële wedstrijd reden in november.

We starten regelmatig en zijn nu in 9 wedstrijden de B door gegaan en starten nu sinds 4 februari L1 en hebben nu al na 2 wedstrijden 3 winstpunten!!! Een echt kampioenskoppel dacht ik?? Ik moet hier wel bij vertellen dat ik voordat ik op Hoop stapte al meer dan 8 jaar geen paard meer onder mijn kont had gehad, wel af en toe eens een pony, maar dat was meer buitenrijden en al helemaal niet wedstrijd gericht! En tussendoor ook zeker 5 á 6 jaar helemaal niet gereden, ik was weer begonnen met Siggalin!!!

Ook sta ik niet stil met Siggalin (mijn IJslander). Ik heb haar samen met mijn nichtje, Nicky, afgelopen weekend voor het eerst voor de wagen gespannen. Ze heeft nog nooit voor de wagen gelopen en aangezien ze zo verkeersmak is dachten we ook geen problemen tegen te komen.

Ik had haar al meerdere malen aan de lange lijnen getraind en had haar ook al laten slepen; autobanden en ijzeren hekken over het beton. Bij helemaal geen enkel iets gaf ze een schrikreactie. Dus afgelopen weekend het tuig erop en de wagen erachter.

Na een paar meter te hebben gelopen stapte Nicky op de bok van de wagen en ze liep gewoon door, het enige wat ze eerst moeilijk vond was het draaien. Na zo een paar keer heen en weer te hebben gelopen ging ik meer afstand van haar nemen en mijn nichtje liet haar aantölten en ze ging braaf door.

Zo hebben we een 1/2 uurtje getraind. De daarop volgende dag hebben we haar weer voor de wagen gespannen en zijn we een stukje gaan rijden over de weg. En alles gaat nog steeds prima. Ze vind het ook heel erg leuk om te doen. Wel moet ze nog een beetje verder getraind worden om te trekken. Maar ze doet het perfect. Nou nog de wagen opknappen en we kunnen op pad!!

Ook ben ik begonnen met het geven van paardrijlessen, zodat kinderen hier ook de kans hebben om te leren paardrijden en leren omgaan met paarden. Je hebt hier namelijk niet zo heel dichtbij een manege (15 minuten met de auto en als je geen auto hebt...) En daarom heb ik dit opgestart, ik vraag dan ook gewoon een klein bedrag ter vergoeding.

Maar ik heb maar 1 pony en heb al heel veel aanmeldingen. En ik wil haar niet meer dan 1 uurtje laten lopen, want dat is ze namelijk niet gewend, om in een bak te lopen, maar ze vind het wel leuk en ze doet het heel erg braaf. Geld voor een 2e pony heb ik niet, dus moet het eerst maar even zo blijven.

Ze is zo zacht en zo lief, Siggalin heeft een echt gouden karakter!!!! Iedereen wil haar van me kopen of als ik haar ooit laat dekken een veulen van haar. Nou lijkt het me een geweldige moeder, dus dat laten dekken, dat zal misschien nog wel gebeuren! Maar dat veulen verkopen dat weet ik dan nog niet!!!!!!

(Siggalin met Jesse, mijn zoontje van 2,5 jaar, en Boy, onze Border Collie, op haar rug)

Veel liefs,

Annemarie Veltman-Visser