Paardentips nummer 100

Paardentaal - Mensentaal

Mijmering van Mac:

Hi Hi,

Omdat ik al zoveel jaren meedraai kan ik het mensentaaltje aardig verstaan. Ik bedoel de woorden en niet de lichaamstaal want die zal ik nooit van jullie leren.

Eigenlijk spreken jullie onze lichaamstaal wel maar dan met totaal verkeerde woorden op verkeerde momenten.

Bijvoorbeeld: We lopen samen in de bak en jij wilt de baas over mij spelen. Als ik dan een stap naar voren doe met mijn hoofd laag (toenadering) doe jij gauw een stap naar achteren (nederigheid) Wie is nou de baas? Snappie?

Zo gaat het met veel dingen en dingetjes.

Zit er iemand op mijn rug heel stoer te doen, want ik ben groot en stoer dus dan krijg je dat. Dan komt er een tractor aan.

Daar ben ik niet bang voor maar het mens op mijn rug verstijft en ademt bijna niet meer. Voor mijn gevoel betekent zoiets:ALARM!

Ik zeg nog heel rustig: ho maar en braaf enz. Maar het helpt niet en het mens op mijn rug schreeuwt het uit in lichaamstaal.

Ik doe mijn uiterste best maar word niet gehoord of begrepen.

Dan voel ik de duidelijke opdracht: Rennen !! En nu kom ik in de knoop met mijn gehoorzaamheid want je mag niet rennen langs een tractor maar ik krijg toch duidelijk de opdracht.

Wat is er nou aan de hand? Ik moet een goeie instructeur zoeken voor mijn mens of eens privé-lessen gaan nemen.

Kan ik haar de taal niet leren? Ze zal toch niet bang voor me zijn? Ik ben het meest betrouwbare paard ter wereld en ik zou haar nooit in gevaar brengen.

Ze kan opeens schrikken van de gekste dingen en dat kan ik nooit voorkomen.

Hebben jullie dat nou allemaal?

Nawoord van mens: Gelukkig kreeg ik op tijd door wat ik allemaal op die rug zat te doen. Ik heb me flink verdiept in omgaan met paarden en nu begrijpen wij elkaar veel beter en kan ik rustig doorademen terwijl we langs die tractor stappen.

Het leuke is dat Mac daardoor ook veel rustiger is geworden.

Relaxte groet van Paard en mens.

(Dit verhaal heeft mijn mens voor mij opgeschreven. Het liefst zou ik het zelf doen, maar toetsenborden waarop ik met mijn hoeven kan typen, hebben ze helaas nog niet uitgevonden.)

Hoe kun je een goed zadel herkennen?

Op de vraag 'wat is een goed zadel?' luidt ons antwoord: dat is een zadel dat een goed passende boom heeft, die correspondeert met de rug van het paard. Bovendien in balans ligt, zodat de ruiter ongedwongen correct rechtop kan zitten met voldoende ondersteuning, terwijl er nog genoeg ruimte is om de balans te kunnen verleggen!

In de praktijk blijken veel zadels te smal, te breed, te lang, te rond, te leeg of te paardonvriendelijk te zijn voor het betreffende paard. Gemiddeld blijken paarden en pony's vaak een breedtemaat van 33 à 34 cm te hebben terwijl de meeste merken niet breder gaan dan 31 cm, vandaar dat veel zadels verbreed dienen te worden inclusief aanpassingen in de kussens etc..

Veel paarden zijn gevoelig in de rug doordat het zadel te lang naar achter draagt, d.w.z. het kussen draagt voorbij de laatste ribben, zodat de rugspieren ter plaatse overbelast worden.

In de praktijk blijkt dat de ruiter door een zadel dat goed in balans ligt veel gemakkelijker correct komt te zitten met bovendien een betere beenligging. Door deze verbeteringen kan men betere hulpen geven hetgeen tot een betere harmonie leidt tussen paard en ruiter.

Ook de singel is van belang voor het paard, veel singels verdelen de druk onvoldoende zodat de singel teveel gaat snijden.

Wat betreft chabrakken kan het ook misgaan, deze dienen voldoende coupe te hebben om niet te gaan knellen of schuren. Geen paard is van boven recht, echter er zijn nog steeds diverse merken chabrakken die wel recht zijn. Af en toe komt het voor dat een op maat aangepast zadel niet voldoet doordat men een verkeerde chabrak gebruikt!

De ligging van het zadel is ook van groot belang, deze dient achter de punt van de schouder te liggen om schoudervrijheid te kunnen bieden naast voldoende draagvlak en balans.

De temperatuur van de zadelkamer maakt niet zoveel uit, de ventilatie is wel belangrijk zodat het er niet te vochtig is. Vermijd geforceerde droging door kachel of zonlicht!

Men kan het zadel het beste regelmatig onderhoud geven met een goede zadelzeep en 1x per half jaar licht inoliën aan de onderkant van de zweet- en onderbladen. Vermijd inoliën van de singelstoten daar dit ze doet uitrekken! Invetten raden we sterk af omdat dit vuil aantrekt en minder goed impregneert.

gr. Sandra en Henk

Zadelmakerij De Olde Maten

Shetlander

De Shetlandpony

Land van herkomst: De Shetlandpony komt van oorsprong van de Shetland-eilanden, ten noorden van Schotland.

Geschiedenis:

Op de Shetland-eilanden heerst een klimaat van koude, wind en regen. Het voedselaanbod is klein en kent weinig variatie. De Shetlandpony heeft zich aan dit strenge klimaat weten aan te passen door een weelderige staart en manenpartij en een bijzonder dikke vacht in de winter te krijgen. De pony's bleven door het beperkte voedselaanbod klein van stuk en zijn taai, sober en sterk.

Op de Shetland-eilanden werkte de pony voornamelijk als lastdier. (o.a. hooi- en turftransport) Later werd deze kleine pony veel ingezet in de kolenmijnen maar gelukkig komt dat nu niet meer voor.

De Shetlandpony kwam in de dertiger jaren naar Nederland en België en vervulde voornamelijk een rol als trekdier. De pony nam destijds ook de taken van de, toen nog bestaande, trekhonden over. Op kleine landbouw- en fruitteeltbedrijven verrichte hij veel werkzaamheden. Het is bekend dat een Shetlandpony, in verhouding tot zijn maat en gewicht, sterker is dan een groot trekpaard. De Shetlander is zelfs, toen de grotere rijpony's nog niet zo bekend waren, vrij veel ingezet als kinderrijpony.

Exterieur:

- Het hoofd moet sprekend zijn, mooi gevormd en uitdrukkingsvol.

- De hals moet goed aangezet zijn, met een goede lengte en mooi van belijning.

- De schoft en de schouder moeten goed aangesloten en schuin geplaatst zijn.

- De middenhand moet sterk, voldoende vlak en voldoende van diepte en breedte zijn.

- De achterhand moet voldoende lang en breed zijn. Hij moet tevens aflopend en bespierd zijn.

- Het beenwerk is ontwikkeld, hard en droog, met een lange gespierde onderarm. Goede gewrichten en voeten.

- Het gangwerk is krachtig, correct, vlot en vierkant.

Stokmaat:

De Shetlandpony wordt verdeeld in vier verschillende maten zoals onderstaand wordt aangegeven:

(vanaf 3 jaar en ouder)

t/m 86 cm. = mini maat

87 t/m 92 cm. = kleine maat

93 t/m 98 cm. = midden maat

99 t/m 107 cm. = grote maat

Kleur:

Alle kleuren zijn toegestaan, behalve de appaloosa kleur (gestippeld). De Shetlander komt o.a. voor in de volgende kleuren:

zwart

vos (met witte of voskleurige manen en staart)

schimmel (in diverse varianten)

bont (zwart, vos en driekleur)

palomino

dun - varianten

Tatoeage:

Stamboek Shetlandpony's werden als veulen voorzien van een tatoeage nummer in de onderlip. Het Shetlandpony stamboek is ondertussen overgegaan op het chippen van de dieren.

Het gebruik:

Het gebruik van de kleine Shetlanders is bijzonder veelzijdig te noemen! Behalve als 'speelpony' voor de kinderen (laat kinderen nooit zonder toezicht met het dier sollen!), wordt de Shet gebruikt als rijpony, in 1-, 2- en 4 span bij het aangespannen rijden, zowel recreatief als in wedstrijdverband en vaak in de vrijheidsdressuur!

Er worden soms demonstraties gegeven die er niet om liegen en die de Shetlandpony toch een heel ander aanzicht geven!

De Shetlandpony is erg populair in de fokkerij. Jaarlijks worden de premiekeuringen gehouden waar de dieren op hun exterieur beoordeeld worden. Vanaf veulen tot en met 2 jaar kan slechts 'wel' of 'geen' premie behaald worden. Vanaf het 3e jaar kent men 1e, 2e, en 3e premies. Een 1e premie wordt overigens niet makkelijk gegeven. Verder kent het Stamboek de volgende Certificaten: Kroon, Preferent en Elite. Om Elite te worden moet de merrie Kroon/Preferent zijn en een A of AA voor de IBOP-proef hebben behaald. Voor de hengst is dit het Keur-certificaat. De eisen voor het Preferent- en Keurschap voor de hengst zijn zwaarder dan die voor de merrie.

Verhalen en foto's van lezers van het Paardentips Magazine

Hallo,

Ik zou heel graag een verhaal aan de mensen kwijt willen over mijn paardjes en het geweldige ras. Ik heb een minipaardje en een shetlander. Helaas zie je dit ras alleen als grasmaaier terwijl ze echt zo veel meer kunnen. Plus dat er altijd gedacht wordt dat het een kinderpony is terwijl dat vaak helemaal niet het geval is.

Mijn verhaal:

Door een ongeluk kon ik niet goed meer paardrijden. Ik kreeg toen van mijn ouders een pony. Wat was ik daar blij mee, dat gebeurt vaak bij anderen maar niet bij jou. Al gauw kwam ik voor verassingen te staan. Het was een hengstje van 1,5 jaar oud en 84 cm, nog niet opgevoed en vol kattekwaad. We hebben hem Jimmy el Caliento genoemd. Wat een ellende hebben we meegemaakt, het duurde alleen al een maand voordat ik hem gewoon kon aanraken. Hij was geen mensen gewend maar had al wel zijn hormonen. Die kleintjes zijn slim, ondeugend en ja als hengst willen ze maar wat graag de baas zijn. De vertrouwensband groeide heel langzaam. Maar van vertrouwen groeide die verder naar agressie. Hij was hengst en wilde de leider zijn. Op een gegeven moment, had hij onbewust zo veel ruimte gekregen dat hij echt gevaarlijk begon te worden. Als je met je rug naar hem toe stond en hij liep los dan viel hij je aan. Echt gemeend en niet om te spelen. Dit kon natuurlijk niet. We zijn toen heel hard gaan werken om de rangorde opnieuw vast te stellen zodat ik weer de leider zou worden. Het heeft een hoop bloed, zweet en tranen gekost maar dat is uiteindelijk redelijk gelukt. We waren begonnen met vrijheidsdressuur in combinatie met clicker-training. Hij was eenkennig geworden en we konden met de vrijheidsdressuur les niet eens in de bak met hem staan omdat hij de instructrice probeerde te trappen. Echt niet uit valsigheid maar gewoon omdat hij wilde duidelijk maken dat hij de leider was en niet dat nieuwe persoon dat bij ons was. Na jaren hard trainen, hebben we heel wat bereikt. Hij is in 2005 goedgekeurd als dekhengst, we mennen wat echt heel goed gaat, we doen aan vrijheidsdresuur en doen dressuur aan de lange lijnen. Voordeel van een hengst, hij is super verkeersmak, ze zijn nergens bang voor. Het allermooiste vind ik nog wel dat we eind 2005 zijn begonnen met inrijden, een moedig meisje van 7 jaar durfde dat aan. Inmiddels is ze 8 jaar en rijdt nog steeds met veel plezier op Jimmy. Met goede begeleiding zijn ze al een heel eind op weg en kunnen zelfs al aardig wat dressuur waaronder wijken. Deze paardjes zijn zo werkwillig, ze gaan echt voor je door het vuur. Maar ze zijn ook erg ondeugend en weten precies wat ze willen. Naar vreemden is Jimmy nog steeds niet altijd netjes, hij luistert alleen naar ze als ik erbij ben. Maar voor mij is hij geweldig, hij luistert perfect, we zijn twee handen op een buik.

Een Shetlander of minipaardje kan dus gewoon hetzelfde als een groot paard. Ze kunnen ook presteren en zijn zelfs leergieriger. Ze kunnen zoveel meer dan grasmaaien. Maar ze hebben zeker een gebruiksaanwijzing en als ze niet op tijd worden opgevoed of niet consequent dan wil het wel eens heel fout kunnen gaan. Het zijn leuke pony's voor kinderen maar wel als ze al helemaal opgevoed en volwassen zijn. Kinderen groeien er al snel uit en vaak krijgt de pony dan de nieuwe functie van grasmaaier. Daarnaast is het ook een pony die je juist heel vaak bij volwassenen ziet, die vaak zijn gevallen voor het karakter. Maar voor die mensen heb ik een tip: Rij niet te lang door op je shetlander of mini, ga eens op onderzoek uit op het net bijvoorbeeld naar alle andere leuke dingen die er zijn zoals bijvoorbeeld mennen, of keuringen. Ik ben zelf 22 jaar en de tweede jonge pony staat bij ons al in het land ondeugend te zijn en te wachten totdat hij aan het werk kan.

Groetjes Lian Peters

el Caliento Stables

Roméo de klein mini-shetland die de groten het nakijken geeft!!!

Een paar jaar geleden ontmoette ik per toeval Roméo... Het was liefde op het eerste gezicht!! Klein, lief, schattig, fier, maar tevens met een rot karakter!! Toen ik hem adopteerde deed hij enkel waar hij zin in had (zoals van een hengst verwacht wordt)!

Gelukkig zijn we na een beetje tijd, maar vooral na veel geduld, beste vrienden geworden. Vandaag galopperen we het land af, en soms verder, om u onze kunstjes die we samen geleerd hebben voor te stellen: Spaanse pas, zitten, liggen, cabriole, rechtstaand stappen, groeten en veel meer... (zelfs de groten voelen zich nu klein!!!).

We zijn ook bezig met de voorbereiding van een nieuw nummer waar Roméo al zijn kunstjes toont in volledige vrijheid…

Boonkens Delphine

Joey 

Hallo Rudi en Nanny,

Ik ben Eugenie en heb 2,5 jaar een geweldige shetlander mogen verzorgen. Hij heet Joey en wordt komende mei alweer 6 jaartjes oud.

Ik was 13 jaar oud toen ik bij Sylvia kwam. Ik mocht een welsh verzorgen. Deze kon helaas niet meer bereden worden. Omdat ik zo'n goede hulp was zei ze 'je kan Joey ook wel inrijden, hij wordt over 3 maanden toch 3'. Ik was toendertijd erg klein, 1.45m. en ik woog maar 34 kg. Dit kon dus makkelijk. Hij was gered door Sylvia van een boer waar hij altijd in een donker stalletje stond.

Toen ik ben begonnen hem te verzorgen kon hij nog niet echt wat. We hebben hem moeten leren stilstaan bij het poetsen en bij hoefjes geven viel hij steeds om of steigerde. Ook was hij een favoriet in bijten. Hij was een hengst dus alles waar hij zijn tanden in kon zetten moest in gebeten worden. Het heeft een jaar geduurd, maar hij beet mij niet meer en ook kon hij fatsoenlijk gepoetst worden. Ik vond het heel speciaal want als Sylvia of iemand anders kwam beet hij ze altijd, maar bij mij wist hij dat hij zich moest gedragen.

De zomer kwam aan en Joey was een aantal maanden alweer 3. We hadden geen hoofdstel, bit of zadeltje dus dat werd wat. We hebben een halster gepakt en een touw en kregen van mijn instructrice een oud pannekoekzadeltje zonder zadels. Na een maand gelongeerd te hebben ben ik er een paar keer op gaan zitten. Met veel bokkensprongen ben ik er een aantal keer vanaf moeten springen. Toen ik eindelijk beugels kreeg bleef ik al veel beter zitten. Zo zijn we een maand doorgegaan. Hij leerde snel, echt snel, hij snapte alle hulpen al en deed wat ik wou. Ik dacht dat ik niet kon galopperen omdat ik al groot was. Toch ben ik er achter gekomen dat dit geen enkel probleem voor hem was.

Met de maanden werd hij steeds beter en aan het eind van de zomer kocht ik een hoofdstelletje met bit. Hier was hij ook snel aan gewend. Zijn opvoeding en ervoor zorgen dat hij alles perfect wist heeft nog een jaar geduurd. Het was een super leuke pony, maar hij bleef zijn streken houden. Soms ontsnapte hij en ging hij gras eten, en denk maar niet dat hij gevangen wou worden.

Toen hij eenmaal 4 was begon hij last van zijn hormonen te krijgen. Hij kon niet meer bij de tinkerhengst waar hij eerst bij stond want die begon ook last van hormonen te krijgen. We hebben hem maar bij de Welsh gezet. In het begin vond hij haar helemaal geweldig. We zijn begonnen met buitenritjes. Omdat hij zo klein was konden we op ieder klein stukje gras galopperen. Hij vond het super. Joey begon levendig te worden en showde vaak.

We hebben de laatste zomer nog een shetlander gevonden om mee te gaan rijden. Ze werden echte vriendjes ook al was het een merrie. We gingen samen naar buiten en trokken ons niks ervan aan wat de mensen over ons zeiden, dat we te groot waren en zo. We hebben hele stukken gereden en dat waren geen rustige ritjes; toch stond hij daarna nog te bokken en te rennen in zijn wei, haha.

Helaas hoorde ik afgelopen lente dat hij weg moest. We kregen een veulen erbij en er was geen plaats meer voor Joey. Ik heb toen een goed tehuis voor Joey proberen te vinden en ik heb er een gevonden. Hij staat nu in Drente (wij woonden in Zuid-Limburg), hij heeft het daar nu supergoed en ik hoop dat ik hem een beetje in het zonnetje kan zetten op deze manier. Hij is inmiddels gecastreerd en draagt nu meisjes van 8 jaar. Ze vallen er wel geregeld af hoor ik maar het is dan ook een echte leerpony (hihi).

Joey is gewoon de geweldigste pony aller tijden. Het heeft ons veel verdriet gedaan dat hij weg moest maar hij heeft het goed, dat weet ik zeker.

Groetjes Eugenie en hapjes van Joey

Grondwerk: De bridge - deel 5

Weet je nog, dat allereerste stukje over hoe je de aandacht van je paard kunt verdienen?

1/ door de (concurrerende) omgeving vervelend te maken. Je paard hoeft niet bij je te blijven, maar daarbuiten is het oncomfortabel voor 'm. Je paard moet werken, of lopen, of achteruit, of wat dan ook... Hij ondervindt druk, maar alleen bij jou vindt hij rust, daar valt de druk weg - of

2/ door jezelf veel interessanter te maken dan de omgeving. Je paard hoeft niet bij je te blijven, maar bij jou is het toch het allerfijnst, misschien wel omdat je hem met voedsel of een krabbel beloont voor de dingen die hij voor je doet.

De vorige oefeningen waren allemaal gebaseerd op het meebewegen met een zekere druk, waarbij jouw prompte loslaten bij het goeie antwoord de beloning was. Nu je een klein beetje je leiderschap kunt bevestigen, is het misschien wel tijd om dat leiderschap even te testen. Namelijk door een supersterke motivator te gebruiken, één waarvoor paarden écht gaan kijken hoe stevig je in je schoenen staat: voedsel.

Voedsel als beloning gebruiken (een wortelschijfje, een paar korreltjes graan, een centimeterblokje appel...) betekent dat je je in de plaats stelt van een ranghoger paard dat er een maatje bijneemt. Want zo werkt het ook in het wild: paarden kunnen individuele vriendschappen hebben, over de 'rangorde' heen. Dat heb je vast al wel eens gezien op de wei: een ranghoger paard dat de meeste andere paarden wegzendt, behalve één speciaal maatje, dat mag mee-eten van dezelfde hoop hooi of hetzelfde plaatsje supergras - maar wel altijd op zijn voorwaarden.

Paarden durven zichzelf wel eens te vergeten als ze een wortel zien, maar dat mag niet betekenen dat ze je plots niet meer als hun leider zouden mogen gaan beschouwen. Jij bent en blijft de baas over het voedsel. Jij bepaalt of en wanneer je maatje met je mee mag eten. Omdat paarden zo graag die wortel willen hebben, willen ze er ook heel veel voor doen. Geleidelijk aan echter, doorheen de oefeningen, zul je merken dat het helemaal niet meer over die wortel gaat.

Het paard wil uiteindelijk héél veel doen, waarbij dat ene wortelschijfje dat hij achteraf krijgt, nog slechts 'symbolisch' is - en uiteindelijk niet meer nodig. Dit effect ontstaat omdat we dat wortelschijfje niet zomaar weggeven - je paard moet er eerst iets voor doen, en dat wat hij juist doet, benadrukken we door het hardop tegen 'm te zeggen. Dat lijkt misschien overbodig (uiteráárd kun je een paard trainen zonder elke keer hardop tegen 'm te zeggen "dat heb je goed gedaan") maar als je de moeite neemt om het eens uit te proberen én even door te zetten voorbij de basisoefeningen, dan zul je merken hoe belangrijk dat hardop-geluidje voor je paard is geworden.

Waarom dat gebeurt, is eigenlijk heel simpel: het is héle precieze informatie voor je paard waardoor hij véél sneller weet dan daarvoor wat het precies is dat hij goed heeft gedaan. Zonder dat geluidje moet je paard eerst veel meer verschillende mogelijkheden blijven uitproberen voor het hem helemaal duidelijk wordt wat je precies van hem wilt. Dit geluidje helpt 'm véél sneller uitsorteren waar je precies naar op zoek bent. Uiteraard, als je letterlijk zegt "dit heb je goed gedaan", dan is dat de tijd van bijvoorbeeld 4 galopsprongen, terwijl je eigenlijk alleen maar de overgang bedoelde. Zelfs "goed zo" zijn nog twee galopsprongen, en dat terwijl we toch wel héél precies willen gaan werken. Daarom is het geluidje best zo kort mogelijk.

Er zijn mensen die een clicker gebruiken, maar zelf vind ik dat nogal onhandig; je hebt vaak je twee handen nodig, zowel op de grond als in het zadel. Je stem heb je wél altijd bij je. De meeste mensen die een geluidje gebruiken, zeggen "yes" of "ex" (van "excellent"), bijvoorbeeld. Je hebt dit overigens vast al eens in werking gezien als je naar een dolfijnen- of zeeleeuwenshow ging: je hoorde een fluitje, precies op het moment dat de dolfijn helemaal bovenaan doorheen de hoepel gaat. Dat fluitje betekent dus "dat heb je goed gedaan, de oefening is gedaan, kom je beloning maar halen". Het fluitje is dus eigenlijk een overbruggingssignaal, het overbrugt de tijd tussen de juist uitgevoerde oefening en het krijgen van de beloning; ofwel kort gezegd een bridge.

Deze manier van trainen, met bridge en voedselbeloning is de enige gebruikte trainingsmethode in moderne dierentuinen en -parken, en het is de snelst groeiende trainingsmethode wereldwijd. Alle soorten dieren worden met dit systeem getraind, van wolven en beren over apen en vogels tot krabben en vissen. Daar kun je immers geen halster aandoen om ze van de ene plaats naar de andere te slepen; en een orka met een zweep gaan trainen lukt ook al niet - hij zwemt immers gewoon weg.

Paarden trainen zit in wezen niet anders in elkaar dan eender welk ander dier trainen. Het enige dat bij ons verschilt, is dat we ook willen rijden, en daarom moeten we als ruiters en trainers toch leren omgaan met het gebruiken van "druk" - meer bepaald met het meebewegen met druk. "Druk" of "gevoel" dat doorheen je zit komt, je benen, je teugels. Dat neemt niet weg dat de bridge ook perfect te combineren is met déze vorm van belonen. Je kunt bridgen, en prompt loslaten, net zoals je kunt bridgen en een wortelschijfje geven of beter nog combineren: bridgen én loslaten én een wortelschijfje geven. Ook dan merk je dat het gebruik van een bridge het leerproces vele malen versnelt.

Natuurlijk, je kunt het leren van je paard pas gaan versnellen door middel van de bridge door 'm eerst die bridge aan te leren. Dat kan aan de hand van een simpel introductiespelletje, namelijk targetten: raak m'n hand aan; op dat moment zeg ik "x", en als je dan een beleefd stapje achteruit zet krijg je van mij een wortelschijfje als beloning.

Hoe je je paard de bridge precies aanleert en hoe hij beleefd voedsel van je kan aannemen staat uiteraard tot in de kleinste details beschreven in het boek (ook hoe je het opvangt als je paard je zou zeggen "ik kom het zelf wel halen, hoor, geef het maar direct".) Succes!

Inge Teblick

Paardrijden als therapie

Paardrijden is een prettige en mooie manier om je vrije tijd te besteden. Maar voor sommigen is het veel méér. De honderd kinderen met een lichamelijke of meervoudige handicap die wekelijks paardrijden op de Maartenshoeve kunnen daarover meepraten. De bijzondere manege en kinderboerderij is een bron van vreugde voor deze kinderen.

"Omgaan met dieren is voor kinderen met een handicap een belangrijke aanvulling op de therapie die zij krijgen," zegt Anneke Berendijk, coördinator van de Maartenshoeve. "Door het contact met dieren ontwikkelen zij hun sociale vaardigheden. Ze leren omgaan met hun angsten. Samen met de dieren komen ze letterlijk in beweging."

"Met name voor kinderen die door de vele behandelingen 'therapiemoe' zijn, is de combinatie van revalidatie en recreatie ideaal. Het is niet voor niets dat fysiotherapeuten graag kinderen behandelen als ze net paardgereden hebben: hun spieren zijn dan helemaal ontspannen. De beweging op het paard ontspant de spieren. Je ziet bij kinderen die kwijlen bijvoorbeeld dat het stopt als ze op een paard zitten omdat ze beter kunnen slikken."

Zelfvertrouwen

"Alle activiteiten van de kinderen zijn gekoppeld aan leerdoelen. Bij het paardrijden praten we over motorische doelen. Paardrijden vermindert bijvoorbeeld de spasticiteit in de ledematen. Vervolgens is het veel beter mogelijk om rompbalans te trainen. Balans is essentieel bij paardrijden. Bij andere therapieën komt dit vaak minder aan bod. Bij dierverzorging gaat het om sociale emotionele leerdoelen. Kinderen met een negatief zelfbeeld krijgen meer zelfvertrouwen door de omgang met dieren. Ze verleggen hun grenzen. Medewerkers zien regelmatig hoe kinderen daardoor hun angsten overwinnen," vertelt Anneke.

De Maartenshoeve ligt in de bosrijke omgeving van Nijmegen en is verbonden aan de Sint Maartenskliniek (gespecialiseerd ziekenhuis voor orthopedie, reumatologie en revalidatiegeneeskunde) en de Maartenschool (school voor speciaal onderwijs).

De hoeve is gebouwd met dank aan de sponsoren.

Door Annemieke Uittenbroek