Paardentips nummer 97

Vaarwel trouwe vriend

De grootste droom die ik had

is als een zeepbel uit elkaar gespat,

weet je nog ons eerste contact

we sloten meteen een pact

je keek recht in mijn ogen,

en heel even leek het of onze harten samen bewogen.

Ik voelde mijn bloed sneller door mijn aderen stromen,

het was jij die ik had gezien in mijn dromen !

Toen ik jou kreeg was ik zo ontzettend blij,

op jouw rug

ik voelde mij veilig en vrij.

Ik voelde mij met jou zo gelukkig,

jij was nooit stout of nukkig,

jij was immer opgewekt en tevree,

jij werkte steeds gewillig mee,

ik hield met heel mijn hart van jou,

jij liet mij nooit in de kou,

jij hebt steeds het beste van jezelf gegeven,

jouw werklust is tot op het laatste gebleven,

toch was jij al een tijdje ziek,

maar helaas ik zag het niet...

Plots ging jij van mij heen,

Ik bleef achter helemaal alleen,

samen waren wij één,

toch het wordt nooit meer als voorheen,

in mijn dromen blijven wij samen,

dit zou jij zeker beamen,

dan ga jij met mij mee,

voor een rit aan zee,

om te vliegen over het strand,

mijn hart blijft eeuwig aan jou verpand !

Uren heb ik jou zitten knuffelen en strelen,

die momenten kan niemand meer stelen,

in mijn hart blijf jij eeuwig bestaan,

daar kan je voor altijd van op aan !

2 grote donkere ogen

ik kijk ze nog één keer aan

een kusje op je neus

en dan moet je echt gaan

snap het dan

ik had geen keus

kon het nog maar

heus,,..

de sterretjes zijn weg

je ogen glinsteren niet meer

'sorry, het spijt me!'

keer op keer

nog één laatste kusje,

en de woorden 'ik houd van jou'

'vaar wel mijn liefste'

'ga maar gauw,,..''

Gaby Daalmeyer

De Merens

CHEVAL DE MERENS

Land van herkomst: Frankrijk In de Franse Pyreneeën, het gebied waar de Mérens (officieel Cheval de merens) vandaan komt, ligt het kleine plaatsje waaraan de Merens zijn naam te danken heeft: Merens les Vals vlak bij Andorra.

 

Vroeger: De Merens werd vroeger voornamelijk gebruikt als pakpaard (in de bergen) en als werkpaard op het land. Het harde leven in het ruige gebergte heeft door de eeuwen heen voor een rigoureuze selectie gezorgd; de paarden hebben een groot uithoudingsvermogen en een opvallend zekere stap verworven. Het ras was begin deze eeuw vrijwel uitgestorven, maar is gered door enkele enthousiaste mensen uit de streek, die opnieuw zijn gaan fokken. Ze zijn erin geslaagd een stamboek te vestigen met voldoende dieren om het voortbestaan van de Mérens te garanderen.

 

Exterieur: De Merens is altijd zwart waarbij (kleine) aftekeningen op hoofd en benen zijn toegestaan. De gemiddelde stokmaat van merries is 145cm en van hengsten 149cm. De staart en manen zijn vol en dik, de manenkam kan zowel enkel als (meest gewaardeerd) dubbel zijn. De merens heeft een uitdrukkingsvol en edel hoofd met een vlak en breed voorhoofd, vrij kleine oren en een duidelijk naar buiten komend vriendelijk oog. In het lijf heeft de merens een goed brede voorborst, een laag geplaatste hals, een lange en vrij schuine schouder, een voldoende ontwikkelde schoft en een brede en gespierde rug. De ledematen van een Merens zijn zwaar met goed ontwikkelde en sterke gewrichten en hij heeft korte pijpen. De hoeven van de merens zijn hard en zwart van kleur. In het totaalbeeld is de Merens een compact en robuust paard dat werkwillig is en een edele uitdrukking heeft.

Gebruik: Tegenwoordig wordt de Merens in alle takken van de paardensport gebruikt. De merens is mede door zijn stokmaat zowel door (iets grotere) kinderen als door volwassenen te rijden. Onder het zadel is het vooral een super recreatiepaard dat door zijn ruime, vlakke gangen zeer comfortabel is. Mede daardoor wordt de Merens steeds vaker in de endurancesport gezien. Bij de SGW is de Merens ook in zijn element en heeft hij veel voordeel aan het opgroeien in de ruige Franse Pyreneeën.

 



Aangespannen lopen, dat is wat een Merens helemaal graag doet, hij heeft de perfectie combinatie van uithoudingsvermogen, kracht, beweging en uitstalling.

 

 

 



Karakter: De Merens heeft een kalm en bedachtzaam karakter, maar ze zijn werklustig en zullen niet gauw opgeven. Het zijn echt harde werkers die voor hun baasje door het vuur gaan.

 

Met dank aan Ceciel (zie foto amazone hierboven)


 

Een paard importeren?

Margot Tadema, voorzitter van dit relatief onbekende en dus schaars verkrijgbare paardenras - de Mérens - krijgt veel te maken met mensen die een paard willen importeren. Daar is op zich niets mis mee, zij het dat een aantal zaken nog lastiger zijn dan bij het kopen van een paard in Nederland (of België). Margot schrijft: 'Wij zijn vast niet het enige stamboek dat hiermee te maken krijgt' en geeft de volgende tips.

 

Wij adviseren potentiële kopers o.a. het volgende:

Met de regelmaat van de klok verschijnen er op internet en in de bladen advertenties van importeurs (in ons geval) van Mérens. Het stamboek is op zich blij met dit aanbod, het is een mogelijkheid om de bestaande bloedlijnen te verruimen en meer keus te bieden aan de koper.

Het is wel belangrijk dat u met de verkoper goede (schriftelijke) afspraken maakt: welk paard wordt geleverd (vraag naar de naam, SIRE- en chipnummer); alle paarden die geëxporteerd worden moeten een paspoort hebben! Dit geldt ook voor de veulens. Als het veulen geen paspoort heeft, is de exporteur te laat geweest met het aanvragen hiervan. Laat in dat geval het veulen in het land van herkomst totdat het paspoort er wel is. Een paard zonder paspoort mag niet vervoerd worden.

Alle paarden die geëxporteerd worden moeten gechipt zijn. Daarnaast moet het paspoort gevalideerd zijn (stempel van de SIRE op blz. 3). Dit is de verantwoordelijkheid van de exporteur. Is het een Mérens of een pony? In Frankrijk worden alle paspoorten gemaakt door de SIRE, er is uiterlijk geen verschil in het papier van een stamboekpaard en een "gewoon" paard, wel heeft elke jaargang een ander kleur paspoort. Als het paard ingeschreven is in het Franse Mérens stamboek, staat dit vermeld in het Certificat d'Origine onder Race (Poney Ariegois de Mérens). Als hier alleen PONEY staat, is het geen Mérens maar een rasloze pony, waar in de praktijk een beduidend lager prijskaartje aan hangt.

 

Volgens de nieuwe Europese wetgeving is Frankrijk het moederstamboek van de Mérens. Nederland en Italië zijn de enige landen waarmee het moederstamboek een contract heeft en die eigen paspoorten mogen maken. Dit betekent dat Frankrijk alleen Mérens met een Nederlands, Italiaans en uiteraard Frans paspoort erkent als zijnde echte Mérens. De Mérens die in België worden geboren uit geregistreerde Mérens ouders krijgen een Frans paspoort en worden dus ook door het moederstamboek erkend. Weet u het niet zeker? Vraag de verkoper u een kopie te sturen van het Certificaat van oorspong (Certificat d'origine) dat vóór in het paspoort staat, en stuur dit naar het stamboekkantoor ter controle.

 

Uiteraard spreekt u een prijs af, maar leg ook vast wat daar precies onder wordt verstaan: wie betaalt het transport, de formaliteiten, de evt. verzekering, voor wie is het risico tijdens transport, op welk moment vindt de eigendomsoverdracht plaats en hoe en waar moet betaald worden.

Onder het nieuw BW is de verkoper verplicht de eventuele niet zichtbare gebreken duidelijk te melden, die verplichting geldt ook voor een verkoper uit het buitenland.

Spreek duidelijk af wat het paard kan en waarvoor het geschikt is, en hoe u dat controleert. Maak in ieder geval vóór de eigendomsoverdracht een proefrit als het paard al bereden/aangespannen kan worden en leg vast hoe te handelen als het paard niet aan de afspraak voldoet.

Koopt u een paard in Nederland van een gerenommeerde handelaar, dan geldt vaak een proefperiode. Voor een paard dat u in het buitenland "bestelt" is dat lastiger, maar niet onmogelijk. Leg eventuele afspraken in ieder geval duidelijk vast.

 

Vraag uw dierenarts het dier bij aankomst te controleren (klinisch keuren) en spreek van tevoren met de verkoper af dat u een paard dat klinisch niet goedgekeurd wordt niet hoeft af te nemen.

Een paard niet afnemen kan twee dingen betekenen: u krijgt een eventueel reeds betaalde koopsom/aanbetaling terug, of u geeft het paard terug aan de verkoper en krijgt in plaats daarvan een ander paard. Maak hier duidelijke afspraken over. Leg alle afspraken schriftelijk vast. Bovengenoemde adviezen zijn helaas gebaseerd op de praktijk.

 

Overdracht: spreek de overdracht af op een neutraal terrein, bijvoorbeeld een manege of bij een dierenkliniek. Bij voorkeur niet bij u thuis! Het paard heeft vaak een etmaal of meer op de trailer gestaan en is doodmoe en stijf. De conditie is slecht te controleren. Gun het paard een dagje rust en laat de dierenarts het dan onderzoeken. Komt de handelaar het paard midden in de nacht brengen, zet het paard dan eerst rustig op stal of in een goed omheinde paddock en ga de volgende dag bij daglicht de overdracht verder regelen. Laat u niet dwingen door een handelaar die meteen weer weg wil rijden en andere dringende zaken heeft te doen: elke bonafide handelaar zal hieraan mee willen werken. Willen ze dat niet, dan heeft u goede redenen om zeer wantrouwig te zijn.

Besef daarnaast het volgende: met een beetje geluk heeft u meer dan twintig jaar plezier van uw paard. Maak een reis naar de exporteur zodat u persoonlijk een paard kunt uitzoeken en uitproberen. Deze relatief lage meerkosten wegen niet op tegen de gok die u neemt door een paard van een foto te kopen. Een paard kopen is voor de koper vaak een emotionele zaak, voor de exporteur is het gewoon werk. Als u dit beseft, en uzelf door middel van duidelijke schriftelijke afspraken beschermt, blijft het voor alle partijen leuk.

 

Met vriendelijke groeten,
Margot Tadema

www.merensstamboek.nl

 

Grondwerk: Lichaamstaal (deel2)

Als je de voeten hebt, heb je het paard

Zonder de aandacht, de interesse van je paard kun je niet eens beginnen werken met je paard. Uit het vorige deel weet je nog dat je de aandacht van je paard op twee manieren kunt verdienen:

1/ door iets vervelends weg te nemen

2/ door iets leuks toe te voegen.

 

Bij allebei de manieren voelt je paard zich beloond, of met een ander woord: bekrachtigd in wat hij doet, in zijn gedrag. Deze twee manieren van belonen vullen elkaar dus perfect aan!

Als je de voeten hebt, heb je het paard

Het omgaan en rijden van paarden komt er in de eerste plaats op neer dat je de voeten van het paard kunt controleren. Jij bepaalt waar het paard naartoe gaat, wanneer hij dat doet, hoe lang hij dat doet, en in welk tempo. Niet alleen in het zadel, ook vanaf de grond. Op die manier kan het paard niet anders dan op jou gaan letten, want jij bent blijkbaar iemand die heel veel te zeggen heeft over zijn voeten, en zowel in mensen- als in paardentaal betekent dat een stevig staaltje leiderschap.

Dat kun je natuurlijk doen door je paard te gaan drijven: met gebruik van je lichaamstaal (al dan niet met behulp van longeerzweep of werptouw) je paard in beweging krijgen, en daarna ook in beweging hoúden.

 

Dit lijkt misschien op longeren maar dat is het niet helemaal, want in eerste instantie doe je dit met je paard in vrijheid, dus zonder longeerlijn eraan. Wáár je paard naartoe gaat, is in het begin ook al niet zo belangrijk; dat zijn allemaal bijkomende criteria voor later.

Het werkprincipe "als je de voeten hebt, heb je het paard" is dus niet zomaar een beginnersprincipe. Het is iets waar je altijd op kunt terugvallen, zowel om zijn mentale effecten

 

(bijvoorbeeld in situaties waar je paard je niet ziet staan omdat de omstandigheden heel opwindend zijn - pag. 251 uit het boek Grondwerk met paarden) als fysiek (in combinaties met leiden - pag. 126 - en cirkelwerk zoals longeren - pag. 204).

 

Waar het in deze oefeningen vooral op aankomt, is dat je leert druk doseren. Niet te veel, niet te weinig, niet te lang aanhoudend, niet te snel ophouden. Precies genoeg om te krijgen wat je wilt. In de praktijk is het zo dat de meeste mensen veel te veel doen, en nooit aan hele subtiele lichaamstaal toekomen. Je doet zo weinig mogelijk, maar zo veel als nodig, en je beloont meteen (door de druk te laten wegvallen) bij de kleinste poging van je paard om iets te doen, ook al lijkt het helemaal nog niet op het eindresultaat dat jij in je hoofd had (pag. 16).

Zo weinig mogelijk

Een leuke oefening om straks meteen met je paard te proberen, zonder dat je heel veel ruimte nodig hebt, zomaar geplukt van pagina 25, helpt je ontdekken op hoe weinig je paard reageert. Je paard hoeft helemaal nog niet met zijn voeten te reageren, kijk gewoon eens of je z'n aandacht te pakken kunt krijgen: of je iets ziet veranderen in z'n lijf.

"Ga aan de schouder/hals (daar ongeveer) staan. Op een meter afstand. Doe een stap naar je paard toe, dus in de richting van de schouder. Kijk of hij reageert. Nog een stap verder. Kijk of hij de neiging heeft om - zelfs al is het minimaal - op je te reageren. Is het van je weg (al is het maar in gedachten, het hoofd dat een beetje omhoog of opzij gaat!), sta stil, beloon! Kijk, op zo weinig reageert je paard al in de richting van wat je wil.

Keer eventueel terug naar de uitgangspositie. Komt hij naar je toe, laat je paard dan staan waar hij wil. Kijk of je, alleen door zelf even van plaats te veranderen (weer in de richting van de schouder) een verandering kan veroorzaken.

Indien ja, sta stil.

Voer héél geleidelijk aan de ‘druk’ op door jezelf eens groter en bewuster te maken - dit is het moment om je ego op te blazen... - terwijl je toch op dezelfde plaats blijft staan.

Kijk eens wat er gebeurt als je met intentie, zelfbewust en energiek in zijn richting voorover buigt met je bovenlichaam.

Wat doet hij als je een stap in de richting van zijn schouder zet?

Wat gebeurt er als je meer naar zijn hoofd gaat dan naar zijn schouder?

Wat gebeurt er als je zo’n grote stap zet dat je vlak onder zijn schouder eindigt/zou eindigen? Wat gebeurt er als je een klein stapje zet?"

 

Zoveel als nodig

Méér van dit, dus méér druk (groter, langer, sneller...), zou de voeten van je paard in beweging moeten kunnen zetten. Als je geen of nauwelijks reactie krijgt van je paard, let dan vooral kritisch op je eigen lichaamstaal en positie tegenover je paard, en doe zoveel als nodig, maar niet méér.

 

Het kan inderdaad zijn dat jouw paard veel méér nodig heeft om in beweging te komen: dat je moet staan springen of roepen of met je armen zwaaien of een longeerzweep heffen of een touw werpen..., maar ga daar niet mee experimenteren vóór je weet op hoe weinig je paard reageert; niet alleen omdat je dan fijner kunt werken maar ook omdat, als hij heel "uitgebreid" zou reageren op een moment dat je te dicht bij hem staat, dat voor verrassingen zou kunnen zorgen. Je eigen veiligheid komt altijd eerst!

 

Verdere stappen zijn tempo (snelheid en gang van je paard) en richting bepalen. Beweeg je in de richting van de voorhand van je paard, dan draait z'n voorhand van je weg, en de achterhand naar je toe. Beweeg je in de richting van de achterhand, dan draait de achterhand van je weg en de voorhand naar je toe.

Elk paard is daarin verschillend, maar dat is voor de volgende keer.

Met dank aan Inge Teblick

Paard Secret

Zo'n 40 jaar geleden verbleef ik op een camping, waar 1 van de eigenaren een volbloed hengst op stal had staan. Dit paard kreeg te weinig beweging in de zomer en men vroeg mij, of ik voor het paard wilde zorgen en het af en toe laten lopen in een buitenbak. Ik had niets met paarden, maar dat veranderde toen snel, omdat het poetsen en voeren al gauw resulteerde in een bijzondere band met deze hengst. Nadat mij was voorgedaan, hoe je een paard kon zadelen en het hoofdstel om kon doen, duurde het ook niet lang, voordat ik zonder les of ervaring rustige ritjes met dit paard ging maken in de buitenbak en over de camping. Dat ging wonder boven wonder bijna altijd goed en ik begon het gevoel te krijgen, dat paardrijden en het omgaan met deze dieren toch wel erg bijzonder en boeiend was.

 

Op een keer nam ik het paard mee naar het huis van de eigenaar, om daar het zadel achter te laten en te voet, met het paard aan het hoofdstel, terug te brengen naar de stal aan de andere kant van de camping. Het was een aardig stuk teruglopen, dus besloot ik rustig op de rug van het paard, zonder zadel, terug te gaan naar de stal. Ik nam plaats op het paard en we gingen rustig op weg, totdat het paard een beetje schrok van een stukje plastic. Hij sprong opzij en ik maakte in een reflex de fout, mijn benen tegen het paard te klemmen, om zo te blijven zitten. Achteraf kon ik (pas na 40 jaar) begrijpen, dat het paard begreep, dat gevraagd werd, om snel weg te rijden van dit stukje plastic. Dat had prompt tot gevolg, dat ik nog harder klemde, met uiteindelijk resultaat, dat ik op mijn rug van het paard viel. Omdat ik aan de teugel bleef hangen, werd ik zo'n 100 meter tussen stampende hoeven in volle galop meegesleurd. Doordat ik een goede verstandhouding met het paard had en hij het toch wel vermoeiend of eng begon te vinden, stopte het paard. Ik ben toen, na het paard gerustgesteld te hebben, met het paard toch nog naar de stal gelopen en heb het verzorgd en gevoerd. Daarna ben ik teruggegaan naar mijn tent en heb toen pas gezien wat de schade aan mij en mijn kleren was. Dat was niet zo mooi, kan ik wel vertellen en ik heb me de volgende dag niet zo snel kunnen bewegen, om maar te zwijgen van de huidbeschadigingen en de fraaie landkaarten in blauw, zwart en geel in de maanden erna.

 

Om onduidelijke redenen ben ik met mijn ouders niet meer op de camping geweest en ben daarna met mijn ouders gaan kamperen. Ik heb ook 40 jaar geen paard meer gereden, omdat mijn ouders er geen geld voor hadden en bij mij de belangstelling naar andere dingen ging. Op een vakantie met mijn vrouw in Amerika, in de Rocky Mountains was er een mogelijkheid, om 's morgens vroeg te paard naar een cowboy-ontbijt te gaan. Kort daarna zouden we teruggaan naar huis, dus was dit de enige gelegenheid om paard te rijden en mijn belangstelling was weer gewekt. We reden 's morgens om 6 uur in Western stijl -rijden met 1 hand - met Westernzadels op de paarden over de uitgestrekte sneeuwhellingen zonder sneeuw van de Rocky Mountains, op weg naar ons ontbijt. Je kreeg toen pas een grandioze indruk van de grootte van Amerika en welke afstanden op deze manier werden afgelegd, om je ergens midden in dit oneindig lijkende land te gaan vestigen, met op een maand rijden afstand een dorp met hopelijk wat etenswaren en/of gereedschap. Dat stelt wel andere eisen aan een paard, hoofdstel, zadel en ruiter.

De manier van rijden beviel me zo goed, dat ik, thuisgekomen, op zoek ging naar een manege, waar men op deze manier paard reed of les er in gaf. Toevallig was er een manege bij ons in de buurt, die daar net mee begon, via de ruitervereniging. Na een korte kennismaking met de vereniging en de uitstekende begeleiding voor dit gebeuren binnen de vereniging, heb ik daar een paar jaren fijn les gehad, met nog 6 à 7 andere leden, die ook op deze manier wilden leren rijden. Ik mocht ook het Westernzadel van de vereniging gebruiken en dus heb ik een paar jaar redelijk naar mijn zin gereden.

 

Nadat ik een keer, deels door mijn eigen fout, met zadel en al van een vreselijk lief paard was gevallen, met ook weer een mooi landschap op mijn rug als resultaat, ben ik eens gaan nadenken over mijn houding op het paard. Daarbij kwam aan het licht, dat mijn rug tijdens het rijden langzaam ging blokkeren, zeg maar op slot springen. Hoeveel ik ook probeerde op mijn zitknobbels te zitten, de ene keer was het sneller dan de andere keer en dat verschilde ook per paard. In de manege verwissel je vaak van paard en heb je zelden steeds hetzelfde paard. Het lekkerste reed ik op een afgekeurd racepaard, dat soms in een soort telgang liep, maar wel bloedsnel. We hadden eigenlijk niet genoeg aan de binnenbak en zeker niet in galop. Toen dit paard om onduidelijke redenen weg werd gedaan, kreeg ik ook een verschil van mening met de manege-eigenaar en besloot ik toch maar te stoppen, omdat dit verschil niet te overbruggen was. Daarna heb ik op vakantie gepoogd, wanneer het mogelijk was, om paard te rijden.

 

Ik heb in Mexico op ijzersterke paardjes gereden, over rotsen, langs riviertjes, langs afgronden en door diepe modder, zodat de modder tot in mijn kraag zat. Ik heb heilig ontzag gekregen voor deze rassen en hun prestaties. Het ras zal wel een Paso Vino zijn geweest. In Costa Rica heb ik twee keer wel op Paso Vino's gereden, gezien hun gangen en beenwerk. De laatste keer in Costa Rica, kreeg ik het weer te pakken, want dat was pas echt de ultieme rit, op een bloedsnel paard, over het strand met een rit van drie uur! Tja, dan ga je in Nederland op zoek naar soortgelijke rassen, om te vergelijken en de verschillen te kunnen zien. Nou dat valt niet mee, kan ik wel zeggen, want de rassen als Singlefooter, Mangalarga Marchardor, Paso Vino en Tennessee Walkers zijn niet zo ruim vertegenwoordigd en zeker haast niet te vinden in maneges. Je wilt een ras toch graag in het echt zien en voelen bewegen, dus maar eens rondgebeld en gezocht op Internet. We zijn naar open dagen van Sietske Nobel geweest, voor het bekijken van de Singlefooters, maar het is helaas bij zien gebleven. Ik had me opgegeven voor een proefrit via Bit op een Mangalarga Marchardor, maar helaas ging dat niet door.

 

Nou had ik al een paar jaar contact met Sandra van den Bos over Tennessee Walking Horses en ook zij had een open dag. Zij is naar België vertrokken, om daar de originele Tennessee Walking Horse te gaan fokken. We hadden elkaar nog nooit gezien en dus mijn vrouw en ik naar de open dag in België en we hebben daar genoten van de demonstraties van dit bijzonderegangenpaard. Sandra heeft geen manege, maar kan wel paarden laten zien en de diverse gangen demonstreren in een round-pen, een kleine ronde buitenbak en in een stuk weiland. Ik heb zelfs naast Secret gelopen en gedraafd, om het verschil in gangen te kunnen zien. Sandra was verheugd om mij de verschillende gangen te kunnen laten zien en we hebben gelijk een afspraak gemaakt, om later in hetzelfde jaar het zelf te komen proberen. We spraken af, dat ik in de round-pen en/of het weiland zou rijden en niet buiten, omdat ik eerst wilde weten, hoe mijn rug zou reageren.

 

In november van het afgelopen jaar zijn we weer naar België gegaan en ik heb nu heerlijk kunnen rijden, op de bijzonder lieve merrie Secret, waar ik op de open dag naast had gedraafd. Ik was benieuwd of mijn rug weer op slot zou springen en dankzij de rustige gangen gebeurde dat slechts 1 keer, doordat ik een verkeerde beweging maakte. Secret reageerde direct met een tegenactie en we stopten, zodat ik mijn rug kon ontspannen en we weer verder konden rijden. Zalig! Zo kun je dus ook paardrijden! Daar was ik naar op zoek! Eindeloos! Omdat Sandra ook een hengst met de naam Potter had staan, mocht ik hem in de round-pen proberen. Een zalig brok Tennessee Walking Horse met veel spieren, die graag wilde werken, maar mijn rug wilde bij zoveel kracht niet ontspannen jammer genoeg. Sandra zei,dat Potter op buitenritten beter uit de verf zou komen, evenals de toch al heerlijk rijdende Secret, omdat er gewoon meer ruimte is waar je het paard kunt uitproberen. We hebben dus weer een afspraak gemaakt, maar nu om buiten te rijden, zodat ik alle mogelijkheden kan uitproberen.

 

Zo zie je maar weer, het paardenvirus heeft toch weer toegeslagen. Wie overweegt om een eigen paard aan te schaffen met een heerlijke gang, moet zeker contact opnemen met Sandra en haar om advies vragen.

Helaas kunnen wij op dit moment er geen paard op nahouden, door ons werk en andere hobby's, maar ik zou het wel weten....

Hartelijke groeten

Fred Bakker

 

Heb jij een verhaal, tip, gedicht, paardenpraat,een tip of informatie voor een artikel...? Stuur het ons op en wie weet komt het in één van de volgende Paardentips te staan. Doe er een foto bij indien mogelijk, da's altijd leuk.

Magazine!


Meld je nu aan en ontvang het Paardentips Magazine gratis in je mailbox!

Voornaam:

E-mail:


Aanmelden voor Paardentips Magazine

Jouw privacy is veilig: ook wij haten spam!!!

Winkelmandje


geen producten in winkelmand


Bekijk winkelmandje

Onze Bestsellers:

Gratis site over je paard

Gratis site over je paard

Maak gratis een site via de link in de tekst!30 dagen uit te proberen zonder enige verplichting.Let op! Werkt enkel via de link in de tekst!

Toiletteren: Zo steel jij de show!

Toiletteren: Zo steel jij de show!

Goed toiletteren is een kunst. Ook jij kunt deze kunst in de vingers krijgen! Dit is een digitaal boek (via mail)!