Vrijwilligerswerk met paarden
Hallo,
Ik ben Sabine en ken Paardentips Magazine nog maar net. Ik kreeg een tip van een vriendin en het viel me meteen op dat vóór september voor ieder nieuw lid € 1,- naar de stichting paardrijden voor gehandicapten gaat. Nu kan ik jullie zeggen; alleen daarvoor had ik het al gedaan.
Gelukkig bleek er ook een leuk en nuttig blad achter te zitten. Ik vind het echt goed dat jullie die donatie aan de stichting doen, terwijl jullie voor het blad geen geld vragen. Stichtingen als deze kunnen het geld ontzettend goed gebruiken en je maakt er zoveel kinderen en ook volwassenen gelukkig mee. Ik heb het geluk dit elke week te mogen ondersteunen als vrijwilliger bij de stichting paardrijden gehandicapten kennemerland. Elke maandagavond en dinsdagmiddag helpt een enthousiast team van vrijwilligers de gehandicapten met paardrijden op mijn manege. In het kader van jullie goede actie zal ik er iets meer over vertellen.
Als ik een keer op de dinsdag vrij ben, ben ik er al om kwart voor 12. Anders moet ik helaas langer wachten. Je helpt de eerste les met zadelen en opstijgen, deze les kan zelf rijden en daarom kun je vast paarden voor de volgende les gaan zadelen of kijken hoe er les wordt gegeven door José.
 Bij de volgende les is het alweer heel anders. Niet alle kinderen rijden met een zadel, sommigen moeten in het zadel getild worden en ze moeten allemaal met minstens 1 persoon begeleid worden. Voor de kinderen die niet op een gewoon zadel kunnen rijden hebben we schapenvachten met een anti-rol singel (daar kunnen ze zich aan vasthouden) of het klittenbandzadel, waarbij d.m.v. extra steunen, die er opgeplakt worden (klittenband dus) het kind makkelijker in de goede houding blijft. Sommige kinderen die maar 1 hand beschikbaar hebben sturen met een eenhandsteugel.
De derde les is alweer helemaal anders. Hier wordt er ook achter een kind gezeten. Meestal op onze trouwe Fjord Boy. 1 van de vrijwilligers gaat dan vast op de pony zitten (op een schapenvacht met anti-rol singel) schuift wat naar achteren en krijgt dan een kind voor zich. Die houdt je dan de hele rit vast en je probeert het kind zo recht mogelijk te laten zitten en zoveel mogelijk plezier te laten hebben.
De vierde les (de laatste voor de pauze) heeft weinig deelnemers, omdat er per persoon vaak meerdere vrijwilligers nodig zijn. Zo wordt er ook weer achter iemand gezeten, worden er mensen met een lift opgetild en moet je mensen met z’n tweeën ondersteunen, terwijl een derde de pony vasthoudt. Als het enigszins mooi weer is gaan we met de groepen lekker naar buiten. Na een pauze van een half uurtje moeten de pony’s voor de volgende les gezadeld worden. Deze les rijdt in principe zelf, behalve als we naar buiten gaan, want dan moet iedereen vast, ongeacht zijn of haar rijervaring.
De laatste les is mijn vaste les, die loop ik ook als ik gewoon school heb. Iedereen heeft hier zijn vaste kind, je begeleidt iedere week dezelfde. Omdat ik deze groep iedere week kan begeleiden ken je de kinderen ook het beste en zie je ook de meeste vooruitgang. Zo kon Nicole (het kind waar ik altijd naast loop) in het begin van vorig seizoen nog absoluut niet lichtrijden en durfde ze bijna niets. Van loslaten was geen sprake. Nu rijdt ze redelijk licht en stapt en draaft ze helemaal los. Ze durft steeds meer en begint zelfs overmoedig te worden.
Nou, dit was een indruk van mijn werk als vrijwilliger. Het is ontzettend leuk en dankbaar werk. Het is geweldig om die kinderen te zien genieten en hun vooruitgang te zien. Voeg daar een leuke groep “collega’s” aan toe en je hebt het ideale vrijwilligerswerk. Daarom vond ik jullie actie ook zo goed. Iedereen krijgt een kans en het is het echt waard.
Ga zo door
Groetjes Sabine
|
|
Magazine!
Meld je nu aan en ontvang het Paardentips Magazine gratis in je mailbox!
Jouw privacy is veilig: ook wij haten spam!!!
|
Winkelmandje
|
|
