Terug naar de natuur?
Geachte Paardentippers,
Hierbij in grote stappen mijn ervaringen die ik graag wil delen met jullie.
Met vallen en opstaan heb ik mij de lichaamstaal van het paard eigen gemaakt, of ten minste gedeeltelijk want volledig zal de mens dat wel nooit kunnen achterhalen.
Zo heb ik ontdekt waar het werkelijk om gaat in de samenwerking met paarden.
Zoals bij alles in het leven gaat het ook hier om evenwicht zoeken, een realistische benadering die in deze tijd haalbaar is.
Wat hierna volgt is gebaseerd op eigen ervaring.
Zoals ook tegenwoordig veel mensen beginnen paardrijden en na een tijd een eigen paard aanschaffen, zo verging het mij ook. Met goede of minder goede bedoelingen krijgt men advies van mensen die reeds paardeneigenaar zijn.
Veel van deze mensen zijn niet van huis uit vertrouwd met paarden en bouwen een eigen theorie op in verband met het behandelen van paarden.
Die manier van "het paard moet het maar verstaan" aan de hand van druk, dwang, wat geroep en veel machtsvertoon, gaf bij mij zeker geen goed gevoel.
Zo kwam ik terecht, naar aanleiding van een advertentie, in een clinic van Centered Riding. Deze clinic was de aanzet van een heel andere benadering tot paarden. Er zijn ondertussen vele jaren voorbij gegaan waarin ik heb kennisgemaakt met vele zienswijzen en methoden.
Natural Horsemanship is een mooi gegeven maar er schuilen ook gevaren in. Mensen die geïnteresseerd raken, zijn over het algemeen de 'nieuwe' paardenmensen, niet zij die van huis uit met paarden zijn opgegroeid.
En wat krijgen ze te zien bij clinics of voorstellingen? Meestal een man die in een beperkte ruimte en tijd de aandacht van het paard wint door middel van zijn lichaamstaal. Wat echter veel belangrijker is, is de innerlijke rust, de zelfzekere en consequente manier van handelen. Niet iets dat we er bovenop gaan doen maar wel een zo natuurlijk mogelijke benadering.
Mensen die deze eigenschappen van nature niet bezitten, zullen ook na het bekijken van honderd clinics, problemen blijven hebben.
Deze Natural Horsemanship die meestal vanuit een idealisme en liefde voor het paard op deze natuurlijke manier met paarden werken, vind ik zeer waardevol.
Door de commercie rondom gaat het werkelijke doel verloren. En dat doel is een samenwerking op basis van vertrouwen en respect opbouwen met je paard, zodat ruiter en paard een goed gevoel overhouden aan hun samenwerking, zodat het paard graag met je samenwerkt.
Op deze manier samenwerken met je paard doe je niet alleen als je ermee werkt maar is een totale wijze van omgaan.
Het gaat in de eerste plaats om werken aan jezelf maar dat verkoopt zo slecht. Zijn we niet allemaal geneigd de fout bij, in dit geval, het paard te leggen?
Het gevaar ligt er ten eerste in dat mensen wat gaan kopiëren zonder over die juiste ingesteldheid te beschikken en ten tweede dat ze het niet in de hele omgang met hun paard toepassen.
Wat ik steeds voor ogen heb gehouden is niet extreem te gaan worden.
Werken met paarden is zo'n eenvoudig gegeven. Kijk maar hoe kinderen of gehandicapte mensen zo'n mooie band met een paard kunnen hebben. Paarden laten altijd zien welke onze gesteldheid is, ze houden ons een spiegel voor.
Paarden leven, zoals alle dieren en ook kleine kinderen, nu op dit moment en reageren ook op wat ze op dat moment ervaren. Men is het één of het ander voor hen, niet iets ertussenin, met doen alsof kun je ze niet bedriegen en benader ze vooral met een open geest, d.w.z. zonder te oordelen.
Dus voor een stuk kind blijven is zeker geen nadeel maar een groot pluspunt in de omgang met paarden. Als we spelen zoals kinderen vergeten we de tijd, vergeten we alles en leven op het moment zoals onze paarden.
Laat je zorgen en bekommernissen, je stress of problemen, je twijfel of onzekerheid maar thuis. Neem je vertrouwen, rust, geduld, zekerheid en standvastigheid mee naar deze supergevoelige dieren.
Paarden weten hun plaats, het is aan ons erop toe te zien dat ze niet in verwarring raken door onze onduidelijke handelingen. Paarden tonen respect door elkaars ruimte te respecteren, laten wij ook vooral niet vergeten hen met respect te behandelen.
Paarden zijn reeds duizenden jaren gedomesticeerd, de hype terug naar de natuur zal niet in een aantal jaren kunnen omgekeerd worden. Volgens mij kunnen we niet terug naar iets dat niet meer bestaat. Wat ik trouwens ook in vraag stel, bewijzen we onze paarden daar een dienst mee?
Paarden hebben zich weten aan te passen door de evolutie heen, anders waren ze er nu niet meer. Zo hebben ze zich in die duizenden jaren domesticatie ook aangepast. Het is aan ons om in geen misbruik of uitbuiting te vervallen of het andere uiterste, namelijk oververtroetelen.
 Paarden moeten in de eerste plaats paard kunnen zijn. Geef ze gezelschap, voldoende beweging en gevarieerd voedsel. En dat samen met onze juiste benadering, ons inleven in hun leefwereld, dan krijgen we paarden die zich goed in hun vel voelen en daar gaan wij ook meer plezier aan beleven.
Al hebben paarden in het beste geval een aantal hectaren weide ter beschikking dan is dat nog niets in vergelijking met een natuurlijke situatie, waar ze kunnen gaan en staan volgens hun leefregels. Bij ons hebben ze geen keuze, ze kunnen bijvoorbeeld hun hoeven niet gaan baden om ze daarna te kunnen schrapen. Dat hoefmechanisme zal in de natuur ongetwijfeld beter werken maar wij hebben de ruimte noch de verscheidenheid aan ondergrond om aan de voorwaarden te voldoen.
Willen we terug naar de natuur dan moeten we geen paarden meer houden.
Duizenden jaren terug heeft het paard zich wel bij de mens aangesloten om hun soort veilig te stellen. Zoals die enkele andere gedomesticeerde rassen de mens hebben opgezocht. We kunnen wel stellen dat indien deze dieren daar zelf niet de aanleiding toe gegeven hadden, ze dat nu ook niet zouden zijn, want tot hier toe is de mens er nog niet in geslaagd andere wilde soorten op grote schaal te domesticeren.
Met vriendelijke groeten,
Bea Verbiest
|
|
Magazine!
Meld je nu aan en ontvang het Paardentips Magazine gratis in je mailbox!
Jouw privacy is veilig: ook wij haten spam!!!
|
Winkelmandje
|
|
