Niet alle begin is even makkelijk
Ik rijd al paard vanaf mijn 6e jaar. Deze dieren waren en zijn nog steeds mijn beste vrienden. Het is geweldig te merken dat ze naar je luisteren, je begrijpen en vertrouwen.
Ik begon met rijden op een manege met maar 1 ster, deze manege was goedkoop en omdat mijn ouders niet goed wisten of ik dit echt wilde doen mocht ik rustig aan doen. De eerste les kan ik mij nog heel goed herinneren. Het was een les op een flinke shetlander genaamd Snoepie, ik huilde tranen met tuiten want ik vond hem zo groot!! Later zijn we goede maatjes geworden.
Na een jaar of twee kreeg ik een verzorgpony van de manege, omdat ik altijd zo goed hielp met de stallen. Deze pony heette Lady, mijn moeder en ik waren meteen helemaal weg van haar. Ze was al oud en heel langzaam, maar dit heb ik nooit erg gevonden.
Vaak zocht ik ze vroeg in de ochtend al op, voordat ik naar school ging, door regen en sneeuw Dan kreeg ze eten. Ik mestte samen met mijn moeder de stal uit en daarna al stinkend naar mest naar school :-(
De tijd met Lady was geweldig. Ik kreeg op een gegeven ogenblik regelmatig bloedneuzen en jeuk. Die bloedneuzen stopten maar niet en we gingen naar de dokter. Eenmaal de uitslag bekend, allergisch voor hooi en stro, moest ik dus even stoppen met paardrijden.
Ik vond dit het allerergste dat me kon overkomen, nu nog steeds. We moesten afscheid nemen van Lady. Twee weken nadat ik weg was gegaan kreeg ik een telefoontje, Lady was overleden. Ik heb mezelf toen van verdriet, de hele dag in mijn kamer opgesloten.
Na dat half jaar gingen mijn moeder en ik toch nog eens kijken naar een andere manege en konden het niet laten om terug te gaan lessen. Het ging ineens allemaal weer goed, blijkbaar was er in deze manege minder stof ofzo.
Hier moest ik rijden op kleine pony's wat mij al snel niet meer beviel. Maar daarna mocht ik op Marit. Ik heb nooit een echte band gehad met paarden maar met Marit was deze nog sterker dan bij Lady. Ik vond haar geweldig. Ze kwam uit een circus en had een rare hobbeldraf, niemand wilde daarom op haar rijden. Omdat zij zo raar liep en ook erg langzaam was kreeg ze elke keer een lading schoppen en tikken van al degenen die op haar reden. Op een gegeven moment liep ze nog maar 1 uur mee in de les en de leukste pony ooit werd onherkenbaar. Ze schopte naar me zoals bij iedereen en werd erg vals. Daarom werd ze van een ruime box naar een stand gebracht en ging het alsmaar slechter. Ik kwam op een maandag middag op stal en liep naar Marit, toen ik eenmaal aankwam was daar een meisje in haar stal die het paard sloeg. Ik rende naar de eigenaar en vertelde wat er aan de hand was. Het meisje bleek de nieuwe verzorger van Marit te zijn.
Het is ondertussen al jaren geleden en voel me nog misselijk worden over wat ik toen had gezien.
Ik heb nu voor het eerst mijn eigen veulen. Het is een Fjord en zelfs al zou hij nu ook zo raar gaan doen, ik zal hem nooit verlaten. Het is mijn pony en ik zal bij hem blijven tot het einde.
Groetjes, Kimberley
|
|
Magazine!
Meld je nu aan en ontvang het Paardentips Magazine gratis in je mailbox!
Jouw privacy is veilig: ook wij haten spam!!!
|
Winkelmandje
|
|
