Luna

 Beste Rudi en Nanny,

 

Eerst wil ik aan jullie kwijt dat ik ontzettend blij ben met Paardentips, geweldig, ga zo door.

 

Ik heb een aantal minder leuke dingen met verschillende paarden meegemaakt en daarom niet echt een vertrouwen in paarden opgebouwd, daar kwam verandering in ......

 

Alleen maar pech. Mijn schoonvader vertelde dit aan een gezamenlijke kennis, deze man vond het niet leuk voor mij en vroeg zich af hoe hij mij kon helpen om ook helemaal verknocht te raken aan de paarden. Deze man bezat een groot aantal IJslandse pony's. Hij dacht dat een bepaalde pony wel bij mij zou passen en besloot om Luna naar mij toe te laten brengen. Hij wilde eerst wel eens zien of het tussen mij en Luna zou klikken, dus ze kwam op proef.

O, was was ik gelukkig toen de trailer open ging en daar een IJslander naar mij stond te kijken. In eerste instantie ben ik alleen met haar gaan lopen, want ik durfde niet te rijden. Een vriendin vroeg aan mij waarom ik er nooit op reed, ik vertelde haar dat ik dat eigenlijk niet durfde. Zij heeft mij toen geholpen, eerst altijd met z'n tweeën rijden en toen alleen. Geweldig, er ging een wereld voor Luna en mij open.

 

Luna is betuigd, maar ik had nog geen wagen, dus moest ik met een 'vreemde' pony lessen en examen doen. Ik was zo zenuwachtig dat ik alles verkeerd heb gedaan en dus gezakt ben voor het praktijk gedeelte van het mennen. Ik ben toen volop met Luna gaan rijden onder het zadel, maar daar lag toch niet mijn grootste interesse, het mennen bleef me trekken.

 

Mijn instructrice gebeld en gevraagd of ze mij privé-les kon geven met Luna, maar met haar wagen. Dat wilde ze wel, maar ik moest dichter bij haar huis komen staan. Nou zo gezegd zo geregeld. Ik kwam voor een maand te staan bij pension "De Hobbelpaardjes". Les gehad, maar nog geen herexamen gedaan. Na deze maand heb ik gevraagd aan Petra van stal De Hobbelpaardjes of ik niet mocht blijven. Dat mocht, wat een fantastische tijd heb ik daar gehad, als ik iets niet wist dan kon Petra me dat vertellen en leren. Ik heb toen een sulky (tweewielige wagen) gehad en met Luna ben ik eerst samen met Petra rondjes gaan rijden, op den duur durfde ik alleen met Luna aangespannen naar buiten.

 

Luna werd ontzettend ziek en heeft, ondanks goed ontwormen een hele heftige wormeninfectie gehad. Haar lichaam was daar zo van aangetast dat ze maar een kwart van de voedingsstoffen opnam in haar lichaam. Ik heb toen in overleg met de kliniek een heel voedingsschema opgesteld en ik mocht nog maar twee keer per week met Luna gaan rijden, anders zou ze te veel afvallen.

Nou dat ging prima, tot een aantal weken geleden, ze vermagerde steeds een beetje, weer haar voedingsschema aangepast in overleg met de kliniek. Op mijn werk kreeg ik een heel verontrustend telefoontje van Petra, Luna zakte steeds door haar achterbenen heen en ze kwam niet meer overeind. Ik ben toen met spoed naar haar toe gegaan, eigenlijk met het idee dat dit wel eens het einde zou kunnen zijn. Luna is namelijk al op leeftijd, 25 jaar, maar voor een IJslander stelde dat nog niets voor, ze had nog jaren te gaan.

 

De dierenarts was ook al onderweg. Mensen, wat schrok ik me een hoedje van Luna. Ze liep heel raar en als ze haar stal zag, wilde ze naar binnen en gaan liggen. De dierenarts deelde mee dat haar vaten in haar achterhand vernauwd waren. Ik wist wat dat betekende, een aantal maanden hiervoor was ik gedotterd wegens een vernauwde ader, net boven mijn hart. De dierenarts gaf aan dat als de Prednisol aansloeg, ze nog jaren op de been zou blijven en ook een goed leven zou hebben.

We hebben haar de Prednisol en de plastabletten gegeven, maar echt formidabel reageerde Luna niet. De dosis werd tweemaal verhoogd, maar het was mijn Luna niet meer, ze werd helemaal depressief, wilde niets meer, sliep ongelooflijk veel. Wanneer de dosis gehandhaafd werd, zouden haar lever en nieren aangetast worden en zou ze pijn gaan krijgen en zichzelf vergiftigen. Ik heb toen de aller moeilijkste beslissing in heel mijn leven moeten nemen, de dierenarts moest komen om Luna in te laten slapen. O, wat heb ik het hier moeilijk mee gehad.

Maandag, 21 februari 2005, kwam de dierenarts en is Luna eeuwig gaan slapen. Het was zo ongelooflijk dubbel die dag, vroeg in de morgen was er een nieuw leven geschonken, in de vorm van een Shetje, en Luna haar leven zou eindigen. Niemand op stal kon blij zijn met het veulentje Melodie, iedereen was bezig met afscheid nemen van Luna. Om drie uur is Luna gaan slapen en heb ik definitief afscheid van haar moeten nemen.

 

Marja