Het is al een tijd geleden, maar toch wil ik even mijn verhaal vertellen:
Wij hadden, voor het gebeurde, 3 paarden. Mijn moeder reed er op 1, genaamd Skipta. Ze was er nog nóóit afgevallen en Skipta was zo braaf als maar kan. Maar onder 1 buitenrit gebeurde het: mijn moeder en Skipta struikelden in de galop en maakte een flinke koprol. Beiden waren ze helemaal in paniek en reden naar huis.
Meestal was het de gewoonte dat ze meteen achter mijn moeder aanliep naar de stal om brokken te krijgen, máár Skipta bleef staan en verzette geen stap! Toen ze uiteindelijk meeliep botste ze overal tegen de draden en muren op!! We hadden geen idee wat er met haar aan de hand had kunnen zijn, dus we belden de dierenarts. Die kwam gelukkig al redelijk snel en het duurde niet lang voordat we het slechte nieuws te horen kregen: ze was compleet blind!
Wij waren helemaal van slag. Mijn moeder en een kennis gingen een tijdje later naar een kliniek in Duitsland, waar ze verder onderzocht zou worden. De uitslag was zoals verwacht: maandblindheid! Het hele oog was vanachter ontstoken, en lag los! Het schijnt dat ze het al héél lang heeft gehad, en ze beetje bij beetje slechter begon te zien.. maar wij hadden niks door.
Echt goed wisten wij niet hoe we er mee om moesten gaan. Allerlei vragen tolden er door onze hoofden: kan ze verder leven zo? Kan ze rijden? Moet ze worden ingeslapen?! Gelukkig had iemand er ervaring mee en ze vertelde ons dat ze ooit een paard heeft gehad dat ook aan beide ogen blind was geweest, en dat ze daar nog gewoon mee reed en ermee sprong! Dat was voor ons genoeg en we kregen weer hoop. Mijn moeder heeft een aantal lessen genomen om wat tips te krijgen hoe ze nou verder moet rijden. Zoals commando's als ze bijvoorbeeld een bult op moesten. Verder was Skipta na een paar maanden weer helemaal de oude! Ze loopt gewoon in de wei en naar de stal met de anderen mee. Wel hebben we een aantal aanpassingen gemaakt zoals: een hek voor de stal, geen prikkeldraden meer, overal linten draden, geen scherpe dingen etc. Ook hebben we er een blindengeleidepaard bij gekocht, Trana. Dat was meteen dikke pret, die 2 zijn echt onafscheidelijk!
Uit mijn verhaal blijkt maar weer dat als een paard gehandicapt wordt, dat het niet het einde van zijn leven hoeft te betekenen, áls je hem maar een kans geeft.
Groetjes Kim!
