Hoi, ik ben Hanne, 22 jaar en ik rij al 15 jaar paard. Reizen is ook iets waar ik me maar al te graag mee bezig houd. Als je die twee dan kan combineren, laat je zo'n kans zeker niet liggen.
Mijn verhaal dat ik voor jullie neergeschreven heb, gaat over mijn werk met paarden in Bolivia. Ik ben na een lange reis door Peru en Bolivia in het zuiden van Bolivia terechtgekomen. Namelijk in Tupiza, een klein en mooi stadje omgeven door canyons en bergen in alle kleuren van de regenboog (echt waar!). Een streek vol cactussen, paarden en paardenmensen. Met de hoge temperaturen waan je je direct in een cowboyfilm. En dan moet je weten dat 90% van de bevolking indiaans is. Met andere woorden een fantastisch gebied om met paarden te werken.

Na mijn werk met straatkinderen ben ik aangekomen in Tupiza. Ik ben tot hier geraakt met een nachttrein. Tegen de ochtend werd ik wakker, het was al licht en het uitzicht was adembenemend. Veel groen, canyons, riviertjes, …

 
Ik neem mijn reisboek erbij om nog wat te achterhalen over het stadje waar ik nu naar toe zou gaan. Lees ik toch wel dat dit de paardenstad van Bolivia is en dat je hier rondleidingen te paard kan doen. Ik was meteen vastbesloten om dit stukje land te verkennen op de rug van een paard, al zou het mijn laatste cent kosten.

In het station aangekomen word ik meteen aangesproken door arme kinderen die me voor wat geld naar een hotel willen brengen. Ik kies voor hotel Valle Hermoso en krijg een kinderhand in mijn hand die me op weg leidt naar Valle Hermoso.

De mensen in dit hotel zijn enorm vriendelijk en ik krijg direct een gezellig kamertje. Na wat uitrusten ga ik naar de balie en vraag of het mogelijk is om een paardentour te regelen voor twee dagen. Geen probleem, de volgende dag zou ik om 10u vertrekken. Ik zou ’s avonds in een boerendorpje slapen bij een lokale familie samen met mijn gids.

Na wat gezien te hebben van Tupiza speelde het in mijn hoofd om te vragen of ik niet met de paarden zou kunnen werken. Vermits ik niet veel geld meer had, zou dit ideaal voor me zijn. Toen ik ze in het hotel er over aansprak, kon het niet snel genoeg gaan. Het was direct een JA en er werd meteen van alles geregeld.

 
Een babbeltje met de eigenaar van de paarden, een kamer bij een familie waar ik dan zou wonen, waar ik zou eten, …

De volgende dag zou ik gewoon de tour van twee dagen doen en daarna zouden ze me uitleggen wat mijn job juist zou worden.

Heel nieuwsgierig en een beetje zenuwachtig kruip ik in mijn bed. En nu hopen dat het vlug ochtend is.

De eerste tour
Om 10 u. staan er twee paarden voor het hotel klaar. Een mooie schimmel,nog een jong paard zo te zien en een bruin paard met een guitig hoofd.
De gids stelt zich voor. Ik verwacht nu al dat dit een leuke tour zal worden.
Goede en gezonde paarden en een wel grappige gids. Ik mag dan nog wel op die knappe schimmel rijden. Hij heet Moro, is 3 jaar oud en heeft nog niet veel tours mee gedaan. Alleen gidsen en gevorderde ruiters mogen hier mee rijden. Het klikte direct met dit paard. Soms was hij bang om vooraan te lopen, maar hij heeft schitterende gangen, hij is snel en hij vertrouwt me precies. Ik heb het al direct naar mijn zin op dit paard.
De hele dag rijden we door canyons, door kleine dorpjes, langs de rivier en smalle paadjes tegen bergwanden aan. De tocht begint rustig met af en toe een drafje en een rustig galopje. Tot de gids merkt dat ik ook wel eens graag van snelheid hou. Dan start hij snelle galoppades door de rivier en af en toe een wedstrijdje tegen elkaar op rechte stukken goede weg.

Onderweg natuurlijk ook nog genieten van de prachtige uitzichten. Ik Heb me nog nooit op zo een mooie plek gewaand als hier en voel me dan ook een koning te paard. ’s Avonds na het afzadelen van de paarden en eten gegeven te hebben, wandelen we door Quiriza (zo heet dit dorpje) naar onze slaapplek.
Een rommelig, maar gezellig huisje van een gezin met 5 kinderen. Ik krijg hier een lekker avondmaal en val erna moe in slaap.

Om 8uur word ik weer gewekt door de koeien, de kippen en de ezels die om eten vragen. Ik hoor dat de gids al van 5uur wakker is en bij de paarden zit om ze eten te geven. Zodat de paarden niet meteen na het eten moeten vertrekken en nog wat kunnen uitrusten.

Het eten van de paarden wordt hier elke ochtend en avond vers afgedaan op de weien. Allemaal met de hand met een speciaal mesje. Veel tijd en zwaar werk!

Het echte werk

Mijn nieuwe job hier zal werken worden als gids en verzorgster van de paarden.
’s Morgens vroeg opgestaan en met Canducho (eigenaar van de paarden) de paarden eten gaan geven. En wow, zo knap dat het hier is bij het opkomen van de zon. We kregen bericht dat er vandaag weer een tour voor 5 uurtjes zou vertrekken. Dus in actie geschoten en 5 paarden uitgezocht en opgezadeld.

 
Met een paar lokale gidsen brachten we de paarden naar het hotel. Het ging er vlotter aan toe dan ik gedacht had. Achteraf begreep ik waarom ze mij niet direct het snelste paard gegeven hadden. Die vlogen er namelijk ineens vandoor en dit komt omdat zij een stuk weg hebben waar ze altijd oefenen voor de racewedstrijden. Die zijn rond drie koningen en dat ligt niet meer zo veraf.

Ik zou meegaan op tour zodat ik ook de tour van 5uur leerde kennen. Deze keer ging de tour door 2 canyons met onderweg een paar steile en spannende afdalingen. Maar deze paarden kennen dit terrein heel goed en dalen af alsof het niets is.

Na de tour brachten we de paarden terug en ditmaal was ik voorbereid op de race. Mijn 1ste werkdag zat erop nadat ik nog iets was gaan drinken met de medegidsen. Mijn dag was geslaagd!!!!

Kerst
De maand december was voor mij heel gek. Dit kwam omdat ik wist dat iedereen thuis in kerstsfeer zat. En hier in Tupiza waar de temperaturen elke dag tot de 40 graden kunnen oplopen, is het nogal moeilijk om je in een kerststemming te wanen. Maar eerlijk toegegeven, ik zit liever in dit weertje!

Enfin, het daarbij gelaten. Ik heb mijn 1ste tours alleen gegidst en geen problemen gehad. Ik begin de paarden ook meer en meer te kennen en dit maakt het werk fijner. Zo kan ik kiezen welke paarden ik mee wil op tour. Ik ben ook verklaard tot hoefsmid. Door het ruwe terrein moeten de hoeven steeds in goede conditie zijn. Dus heb ik geleerd hoe ik hoeven moet kappen en moet beslaan.

Onderweg moeten we ook loshangende ijzers terug kunnen vast zetten, zodat ze de rest van de tour op 4 ijzers verder kunnen. Best wel tof om dit allemaal te leren.

Elke dag zijn we op tour vertrokken en zelfs met kerst hebben we doorgewerkt.
Niet alleen wij, iedereen werkt hier door met kerst. Alleen ’s avonds word er gevierd. ’s Avonds kerst gevierd bij de familie van Canducho en achteraf met een barbeque met de vrienden.

Er was maar 1 dag dat ik geen tour gedaan heb en toen heb ik mee op het land gewerkt om mee eten te zaaien voor de paarden. Hiervoor ben ik precies even terug de tijd in gevlogen. Hoe ze hier op het land werken??? Alles manueel, machines kennen ze hier niet. Ik heb een heel veld omgeploegd met een paard en een ploeg erachter. Een heel vermoeiende job, maar weer een ervaring rijker.

Januari
Oudejaarsavond begon met een stoet van paarden en mensen. Met daarop volgend een vuurwerkspektakel en natuurlijk grootse dansfeesten. Januari is voor Tupiza een feestmaand. Nieuwjaar en Fiësta de Reyes (feest van de koningen).

Dit feest duurt 10 dagen en wordt gevierd met paardenwedstrijden. Vier keer een racewedstrijd en een springwedstrijd. Zo'n springwedstrijd valt niet te vergelijken met hier. Iedereen springt omstebeurt 1 sprong en die wordt telkens hoger gezet. De overblijver wint. Verder moet men nog in volle galop iets van de grond proberen te rapen en met een stokje door een ring proberen te steken dit ook weer in galop en nog veel meer.

Boliviaanse vrouwen mogen in principe niet paardrijden omdat de mannen zeggen dat dit een mannensport is. Nu vroegen ze aan mij om mee te doen in de racewedstrijd! Daar heb ik natuurlijk geen nee tegen gezegd.

Ik was de eerste vrouw, en dan nog blank, die mee deed aan de wedstrijd. Daardoor had ik natuurlijk veel bekijks. En dan viel ik nog uit de toon ook tussen al die mannen in traditionele kledij met poncho, hoed e.d. Michaï, het paard waar ik de wedstrijd mee deed, was in topvorm en hierdoor ben ik dan ook als tweede kunnen eindigen. Yes!

Het was zalig dat ik dit mocht meemaken. Heel dit feest is gewoon fantastisch. De rest van de week was het kermis (wel een primitieve). Dus een hele week daar 's avonds rond gehangen. Fantastische maand hier die januari!!

Februari
Het begint hier stilletjes aan op zijn einde te lopen voor mij. Ik geniet met volle teugen van mijn laatste wandeling in dit prachtige landschap. Het doet pijn afscheid te moeten nemen van mijn vrienden, familie en ook van de paarden. Ik had met hen allen een leuke relatie opgebouwd, een soort tweede leven. Wat zal ik het missen. De 14de heb ik mijn vlucht van La Paz tot Lima (Peru) en daar stap ik dan 's avonds op het vliegtuig richting België.

Het was moeilijk om weer te wennen aan het leven hier. Zo gehaast! Ik heb hier geen werk met paarden. Zwaar ontwennen dus...
Ondertussen ben ik weer aan het werk en mis mijn vrienden in Bolivia.
Ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn verslag. Wie weet misschien tot een volgend verslag!



Groetjes en tot ziens!

Hanna