Napoleon
Moet je als paard raszuiver zijn om gewaardeerd te worden?
Nee, natuurlijk niet, maar als je je als enige “bastaard” bevindt in een fokkerij van louter raszuiveren, tja…… Dat overkwam de kleine maar moedige Napoleon. Midden tussen de prachtig witte Camargue fokmerries van onze vriend Bernard stond opeens een hele leuke kleine ruin, ook wit, eigenlijk ook typisch Camargue, heel stevig gebouwd, alleen op 80% van de normale grootte.
“Wie is dat?” vroegen we Bernard. “Oh, niks, destijds een ongelukje van mijn hengst Abrivado met een mooie merrie zonder papieren”, was het verontschuldigende antwoord. Oh, vandaar dat die kleine me vagelijk bekend voorkwam, we kennen de hengst in kwestie heel goed en hier stond heel duidelijk een iets verkleinde uitvoering.
“Hoe heet hij?” “Napoleon” Wat een leuke naam! De echte Napoleon Bonaparte reed zelf vrijwel altijd op een wit paard, dat kun je nu nog zien op diverse schilderijen, alleen koos de voormalige Franse staatsman en krijgsheer altijd enorm grote hengsten om op te rijden. Waarschijnlijk om een frustratie wat betreft zijn eigen lichaamslengte te compenseren.
In de loop van de week nadat we dit leuke paard hadden gezien, konden we het tóch niet laten om wat meer te willen weten over hem. Napoleon bleek zeven jaar oud te zijn en zoals gezegd de liefdesbaby van een merrie die zelf een kruising was van een Camargue en een Welsh-pony. Het laatste verklaarde waarom Napoleon enkele centimeters minder schofthoogte mat. Hij was jarenlang de geliefde pony van twee meisjes geweest, maar helaas, die waren op een leeftijd gekomen waarop feestjes en jongens opeens veel interessanter waren geworden dan paarden en Napoleon stond zich al anderhalf jaar te vervelen voordat de vader van de meisjes hem weer terug had verkocht aan Bernard.
 Rolf en ik keken Napoleon eens diep in de uiterst sympathieke ogen, vervolgens keken we elkaar aan. Zonder iets te zeggen, begrepen we elkaar. “Mogen we hem een weekje proberen?” vroegen we. “Joh, je lijkt wel gek, je hebt allemaal prachtige raszuivere Camargue’s staan en nu wil je deze proberen?” “Vertel me liever of hij betrouwbaar is.” Op mijn leeftijd begin ik dat een voordeel te vinden. “Je kunt er een kind van tien alleen mee op pad sturen”, zei Bernard. Maar goed, bij hem moet je zoiets met een korreltje zout nemen, hij is behalve fokker ook een echte paardenkoopman.
We probeerden Napoleon thuis uit. De merries thuis waren direct wég van hem, een echte charmeur. Wij ook, maar om een meer technische reden. Hij gooit vrijwel niet op, zijn rug blijft bij alle gangen heel erg vlak. Wat een comfort, je kunt in draf doorzitten en een kopje thee drinken! Het heeft iets geinigs, dat kleine, net als rijden in een Mini, best fel. Bovendien is Napoleon heel erg stevig gebouwd, je hebt als volwassene geen scrupules om op zijn rug te klimmen. Alleen……..”Hallo, Bernard, waarom doet dat paard zo moeilijk als je hem een bit in doet?” “Och ja, dat ben ik vergeten te zeggen, hij werd bij zijn vorige baas altijd alleen maar met een halster gereden.” De lieverd, we hebben hem gewoon een bit in zijn mond gedaan zoals we dat gewend waren en het paard, ondanks veel gekauw en een verbaasde uitdrukking in zijn ogen, liep zijn eerste buitenrit gewoon braaf mee….
Inmiddels is Napoleon aan allerlei nieuwe dingen gewend, zoals het rijden met een bit in en deel uitmaken van een groep paarden. Hij heeft zich zelfs tot assistent-manager opgewerkt!
Hé, wacht eens, het is mooi weer, wat doe ik hier aan de computer, ik ga Napoleon uit de wei halen voor een lekker ritje. Ik neem de camera mee, zodra hij enigszins toonbaar is, na het borstelen, maak ik een foto, dan kunnen jullie hem ook eens zien!
|
