Concours hippique
Schat, maak eens gauw een fles champagne open, ik ben er in geslaagd om drie hindernissen achter elkaar te springen met die kleine dondersteen van een Patricia!!
Het was een warme zomeravond en in een plotselinge opwelling van stoutmoedigheid had ik bij ons thuis op een stukje weiland iets voor elkaar gekregen wat tot op dat moment slechts binnen het bereik van meer geoefende ruiters had gelegen. Patricia is één van onze Camargue-paarden, een kleine fijngebouwde merrie met de acceleratie van een Porsche. We hebben haar ruim vier jaar geleden gekocht, als veulen en haar met vallen en opstaan (ik dus, niet het paard) geleerd bereden te worden. Om haar opvoeding af te ronden, hebben we haar vervolgens een jaar in de manege van een vriend van ons geplaatst, waar we zelf ook elke week rijden en op die manier de verrichtingen van onze lieve kleine Patricia goed konden volgen. Ze werd al heel gauw het lievelingetje van al die jonge pubermeisjes die je nu eenmaal in elke manege aantreft. Het is ook eigenlijk een soort Barbie-paardje, wit met een mooi eigenwijs hoofdje en een heel leuk slagje in de dubbele manenkam. Bovendien vinden jonge kinderen het helemaal geen probleem als een paard lekker snel is, terwijl ik zelf, als dame van middelbare leeftijd, een meer bedachtzaam tempo wat geruststellender vind.
In de euforie van de geconsumeerde champagne begin ik weg te dromen over het komende concours hippique op onze manege, waar we ons voor ingeschreven hadden. Concoursje van drie keer niks, gewoon intern, met de paarden van de manege, maar toch, voor mij de allereerste keer dat ik een écht parcours met hindernissen onder het oog van een publiek ga proberen af te leggen. En als ik het nou eens met Patricia zou proberen? Chique paardje en lekker snel, het parcours moest op snelheid gereden worden……
Drie dagen later was het zover; een prachtige zomerdag. Op de binnenplaats van de manege krioelt het van opgewonden jonge meisjes met beugeltjes en puistjes. Gemiddelde leeftijd van de deelnemers veertien en een half plus …….twee volwassenen, Rolf en Heleen Oosterveld, allebei over de vijftig. Alle andere volwassenen van onze paardrijgroep zijn er ook, maar denk maar niet dat ze zich ingeschreven hebben! Ze sjouwen balken, bedienen de stopwatch en moedigen hun kinderen aan. Ze kloppen Rolfs paard op de hals, onze lieve rustige Duc, maar als ze mij zien met Patricia, valt hun mond open. “Ga je écht met dat sprintmodel het parcours rijden?” “Ze is best rustig de laatste tijd, hoor…” Wat is dat voor knoop in mijn maag?
Het traject van een springconcours wordt pas een uurtje van te voren bekend gemaakt, zodat iedereen gelijke kansen heeft. Behalve als je blond bent en totaal geen richtingsgevoel hebt, zoals ik. Tot mijn ontzetting ontdek ik dat er wel twaalf hindernissen gesprongen moeten worden, in de juiste volgorde, hetgeen een enorm aantal bochten en op en neer gerij betekent. Natuurlijk staan er nummers bij de hindernissen, maar tijdens een snelle galop heb je écht de tijd niet om eerst rustig de nummers te lezen. Ik loop het hele concours te voet en probeer wanhopig de volgorde te onthouden. Er staat aardig wat publiek langs de rand. De zon brandt, ik transpireer en de enige die lekker rustig blijft en volop van alle aandacht geniet is Patricia. Een paar oefensprongetjes gaan perfect, ik koester toch wel wat hoop…
Rrriinngg!!!! Daar gaat de bel en paard en ik gaan over de startlijn. De eerste drie hindernissen gaan perfect, Patricia vindt springen leuk, ze gaat er ruim overheen; na enig zoeken vind ik nummer vier. Maar waar zijn vijf, zes en zeven? Vagelijk herinner ik me dat ze ergens in het midden van het veld staan, we gaan er opaf, Patricia wordt wat nerveus van mijn onzekere gezoek. De groeps-GPS treedt in werking, het hele publiek schreeuwt waar ik naar toe moet. Koortsachtig zoek ik mijn weg, het gaat wonder boven wonder goed, geen balk eraf, maar we gaan wél steeds harder. Nummer negen blijkt een sinister ogend geheel te zijn van twee stokoude, verweerde ronde hooibalen met een houten kruis ertussen. Patricia weigert en ik kan haar geen ongelijk geven; als het geen klaarlichte dag was, zou ik er zelf ook niet tussendoor springen….
Vliegensvlug nog eens geprobeerd en ja!!!! Grand succes!!! Waar, oh waar is de rest? Geleid door een uitzinnig joelend publiek spurt de kleine moedige merrie met een duidelijk uit balans rakende amazone op haar rug naar de laatste twee hindernissen. Nu de eindstreep vinden…. Ergens daar links? Ik kijk in volle galop naar links en leg per ongeluk iets gewicht op de betreffende stijgbeugel. Meer heeft Patricia niet nodig, met de stuurbekrachtiging die haar zo eigen is, slaat ze acuut een haakse bocht naar links. Zelf ga ik rechtdoor en er treedt een definitieve scheiding op van mens en paard. Stijf van de stress stuiter ik zonder kwetsuren op te lopen nog wat na en opeens lig ik daar gelukkig te wezen in het gras……
Het is afgelopen en we hebben samen alle hindernissen gesprongen!! Ik zou nog wel een tijdje willen blijven liggen, gelukkig grijnzend naar de blauwe lucht kijken……Waarom schreeuwt iedereen zo? Waarom springt mijn rijinstructeur op en neer, met grote gebaren? “Stap weer op, Hélène, ga door, maak het af!!!!" Oh, kan dat? Ik heb het reglement niet gelezen. Verdwaasd loop ik naar mijn reeds grazende paard, trek het zadel weer recht, klim erop en draaf onder veel gejuich over de finishlijn.
Aan het eind van de middag krijg ik onder grote hilariteit de prijs voor De Langzaamste Ruiter. Tot op het moment van de val waren Patricia en ik de snelste combinatie, maar ik ben zelden zo gelukkig geweest als daar in dat gras, een paar meter voor de eindstreep. Wat zegt winnen nou? Uiteraard drinken we er na afloop nog een glas champagne op. De volgende dag koop ik een zak appels voor Patricia, want eigenlijk heeft dat kleine Barbiepaard de wedstrijd gewonnen.
Door Rolf en Heleen voor Paardentips.com
Meer over en van Rolf en Heleen? Klik hier |
