De IJslander

Land van herkomst: IJsland De IJslander komt uit IJsland en wordt daar al jaren raszuiver gefokt. Vanaf het jaar 930 na Chr. geldt er een importverbod waardoor er sindsdien totaal geen inbreng van vreemd bloed in de fokkerij meer is voorgekomen. Zelfs in tijden van grote natuurrampen bleef dit verbod bestaan en moest het ras zich op eigen kracht herstellen.

Exterieur: Het hoofd van de IJslander moet uitdrukkingsvol zijn met een rechte neuslijn. In vergelijking met andere rassen is het hoofd groot te noemen. De oren mogen niet te groot zijn en staan naar voren gericht.

 

Het lichaam moet goede verhoudingen hebben met een goed opgerichte hals en een afhangend kruis. De staart is laag ingeplant.
De benen zijn sterk met stevige gewrichten.
De beharing is het grootste gedeelte van het jaar dicht en lang. De manen en de staart zijn dik en ruig en mogen niet geknipt of getrokken worden.
Het gangwerk is het meest bijzondere aan de IJslander want naast stap, draf en galop beheersen sommige dieren de tölt en/of de telgang.

 

Stokmaat: De schofthoogte varieert van 1.30 m. tot ca. 1.45 m. maar soms komen er ook kleinere of grotere dieren voor.

 

Kleur: Alle kleuren zijn toegestaan en het is kenmerkend dat er, naast de gewone vossen, bruinen, zwarten, schimmels en bonten, veel 'wildkleuren', isabellen en valken bij het paard voorkomen. Een heel opmerkelijke kleur is wel het 'zilverappel-bruin' (bruin met zwarte onderbenen en witte/zilverkleurige manen en staart) en het zilverappel-zwart (chocoladebruin met witte/zilverkleurige manen en staart). Daarnaast zijn er zelfs kleurschakeringen waarvoor in het Nederlands niet eens een naam bestaat.

De twee extra gangen

 

De IJslander kent naast stap, draf en galop nog twee extra gangen. Deze gangen heten tölt en telgang (ook wel rentelgang genoemd). Dit zijn natuurlijke gangen die veulens van enkele uren oud al tonen in de weide. Afhankelijk van de aanleg van het paard voor het tölten en/of voor de rentelgang worden het vier- of vijfgangers genoemd.

De voetvolgorde van de tölt is hetzelfde als die van de stap. Het verschil zit hem in de tijd van het optillen en neerzetten van de benen. Doordat er in de tölt geen zweefmoment bestaat zoals in de draf, ervaart de ruiter geen onaangename opwaartse beweging, waardoor hij ontspannen in het zadel kan blijven zitten. In tölt draagt het paard zijn hoofd en hals hoog en er ontstaat een trotse beweging. Het gewicht wordt voornamelijk door de achterhand gedragen, zodat de voorbenen en schouders vrij kunnen bewegen. Bij zeer goede tölters gaat dit gepaard met een hoge knieactie. Behalve mooi om te zien is de tölt op de eerste plaats een comfortabele gang, zowel voor het paard als voor de ruiter. Om te laten zien hoe rustig de ruiter in het zadel zit, wordt in tölt-demonstraties met een volle pul bier in de hand een zeer snelle tölt gereden zonder ook maar één druppel te morsen! De tölt kan in verschillende tempo's gereden worden, van een langzame draf tot een zeer snelle galop. Doordat de tölt zo comfortabel zit is deze gang bijzonder geschikt voor mensen met rugklachten.
Telgang zie je niet alleen bij IJslanders, ook kamelen lopen vaak in telgang. In tegenstelling tot bij de draf wordt niet het diagonale maar het laterale benenpaar gelijktijdig opgetild. (linksvoor en linksachter gaan gelijktijdig naar voren en/of achteren) Hierdoor ontstaat voor de ruiter een heen en weer schommelende beweging. Telgang in een langzaam tempo heeft de naam 'Schweinepass' en wordt niet gewaardeerd. Alleen de echte rentelgang, waarbij hoge snelheden worden gehaald, wordt als een positieve eigenschap beschouwd. Op wedstrijden worden telgangrennen gehouden over 150 en 250 meter. Het record op 250 m staat op 21,4 sec. Ter vergelijking: het galoprecord over 250 m is 17,3 seconden!

 

 

De IJslander stamt af van het Europese oerpaard 'Equus Stenonsis'. Een lijn van het nageslacht van dit oerpaard werd getemd door Germaanse stammen. De paarden verspreidden zich in Scandinavië en Groot-Brittannië en kwamen met de Vikingen uiteindelijk terecht op IJsland. Door een strenge natuurlijke selectie (natuurrampen en barre weersomstandigheden) is het IJslandse paard een sterk, sober en intelligent paard geworden met veel werklust en temperament. Op IJsland werd (en wordt soms nog) het paard ingezet als rij- en lastdier en vervoerde het mensen en post. Omdat men vaak grote afstanden moest overbruggen werd er met één of meerdere 'handpaarden' gereden zodat de ruiter van paard kon wisselen. Op de boederijen werd de IJslander ingezet voor klein landbouwwerk en zelfs om schapen te drijven! Tegenwoordig worden er veel gangenwedstrijden en races gereden en is de IJslander een heus sportpaard.
Doordat de IJslanders pas op vijfjarige leeftijd worden ingereden verblijven zij vaak lange tijd in kuddeverband. Hier leren de jonge dieren hun sociale vaardigheden waardoor ze vriendelijk en goed in de omgang zijn. Naar elkaar bijten en slaan, bij groepsritten bijvoorbeeld, komt zelden voor.

Gebruik: De IJslander is heel geschikt voor het recreatieve gebruik, gezellige buitenritten en lange afstandsritten en zelfs aangespannen. Ook springen kan de IJslander en dressuur is zelfs een onmisbaar onderdeel voor het beheersen van de gangen. Maar het mooist zijn toch de 'gangen-wedstrijden' waar het ras toch echt tot uiting komt.

 
Karakter: Vriendelijk, betrouwbaar, leergierig en ze hebben doorgaans veel temperament en een zelfstandig karakter.

 

 

Heej,

 

Ik zal me even voorstellen, ik ben Laurine Coenen en 17 jaar oud.
Toen ik vorig jaar geslaagd was voor mijn Havo ben ik naar IJsland geweest, daar heb ik een trektocht gemaakt van 210 km, 10 dagen lang. Dat was een unieke ervaring om het IJslandse paard te ontdekken. Ze zijn niet zo groot, maar beresterk en hebben alle mogelijke kleuren! Ze zijn bijna nergens bang voor en gaan overal met je doorheen. Zeker het IJslandse landschap is erg wild, en zeer verschillend, het kan variëren van strand, vulkanisch gebied, tot bergachtige toestanden. IJslanders hebben echt een karakter, en zoals bij alle paarden heb je de vurige maar ook de rustige volgzame paardjes.

Wat echt geweldig was, was dat voor ons zo'n 80 paarden helemaal vrij renden, terwijl er dan een 20 paar gezadelde paarden achteraan hobbelden waar wij op zaten. Ik vond het heel knap dat zo'n 80 paarden maar door een paar ruiters in bedwang gehouden konden worden. In IJsland hebben ze een vrij hoog tempo, maar ze rusten tussendoor ook veel uit. Het IJslandse paard heeft 5 gangen, en tijdens de rit rijd je het meest in de tölt, of draf als je paard niet helemaal goed luistert. De telgang is niet zo'n fijne gang, dan hobbel je nogal erg. Ik spreek steeds over paarden, omdat het in IJsland ook echt paarden worden genoemd, en geen pony's.
Voor IJslanders zijn ook speciale zadels, ook omdat deze beestjes nauwelijks schoft hebben. En daar kun je dan lekker op zitten tijdens de tölt omdat je dan niet licht rijdt, en de zadels vrij vlak zijn. Ook de naam van een IJslander is bijzonder, ze hebben namelijk allemaal een betekenis in het IJslands, bv: storm, krachtig of iets met goden.

Missschien staat hier niet zo veel uitleg over het ras zelf, maar ik wilde graag mijn ervaring delen met de andere paardentipslezers, want het is je zeker aangeraden zo'n tocht een keer te maken!!

Veel groetjes, Laurine

---

Hallo,

Vorige zomervakantie ben ik (Bente) op ponykamp geweest met alleen maar IJslandse paarden. Ik had hier geen ervaring mee, wist alleen dat het kleine, stoere paardjes zijn met veel manen. Mijn vriendin nam me mee, zij was er al vaker geweest en zo besmet met het ‘IJslandervirus’. Eenmaal aangekomen op het kamp (het heet de Besmanninckhoeve, en is ook een fokkerij: fra Fjos Heri) zag ik als eerste de denkhengsten staan en was meteen verkocht. Ook het paard waar ik op mocht rijden, Isold, een 4 jarige schimmelmerrie, was super. Ik had gehoord dat veel IJslanders soms erg vurig zijn, maar Isold was met poetsen de rust zelve. Ogen gesloten, met de kin leunen op de poetsbalk… tot ik erop ging zitten. IJslanders zijn zo voorwaarts! Je hoeft maar even je kuiten aan te drukken en ze tölten al weg. Maar ze zijn niet schrikachtig, dus zelf zullen ze niet snel weg rennen.
Ik ben nu dus ook, net als mijn vriendin, besmet met het IJslandervirus. Ik hoop ook dit jaar weer naar de Besmanninckhoeve te gaan, zodat ik weer kan genieten van de IJslanders! (en het veulentje dat Isold deze lente heeft gekregen!)

Groetjes Bente

---

Hoi,

Ik ben op ponykamp naar Rosworld geweest en natuurlijk op IJslanders gereden; hier is een foto van de pony. De pony is een merrie en heet Bruna

groetjes Sabine

---

 

 

www.virkinu.webhop.net
www.nsijp.nl

www.ijrn.nl/

---

Het NSIJP (Nederlands Stamboek voor IJslandse Paarden) gebruikt al jaren de slogan "IJslanders zijn anders"en dat is niet zomaar: de IJslander onderscheidt zich van andere paarden door zijn robuustheid, bijzondere karakter en uitstraling en vooral door zijn twee extra gangen: tölt en telgang.

In dit boek vindt u veelzijdige en kritische informatie over het ras en alles wat erbij komt kijken. Dat maakt het niet alleen voor beginnende IJslanderruiters en -houder interessant maar ook voor mensen met jarenlange ervaring.


In het boek vind je o.a.:

Het boek is geïllustreerd met prachtige foto's van de auteur en de fotograaf Deisuke Schneider, wwarvan een groot deel op IJsland gemaakt is. Dat maakt van dit boek een fascinerend kijk-leesboek.

Angelika Schmelzer is fotografe en journaliste en heeft al jaren IJslanders.

Het boek IJslanders kost normaal € 27,50 (+€ 1,95 verzendkosten)

Haal het boek nu in huis voor slechts €14,95 (+€1,95 verzendkosten) 

Klik hier om het boek te bestellen

---

 

 

Andreas en Tulle We lazen een bijzonder verhaaltje over een IJslander uit Denemarken. Andreas Larsen en zijn IJslander Tulle werkten 34 jaar samen. Ze brachten met een kar eieren rond. Toen andreas stierf was de IJslander Tulle 57 jaar oud! Volgens het verhaal kon de pony het verlies van zijn baasje niet aan, ging liggen en weigerde te eten of te drinken. Een dierenarts heeft nog zijn best gedaan om het dier te helpen maar Tulle besloot haar baasje te volgen en stierf. Tulle werd begraven op de plaats waar ze haar hele leven met plezier samen met Andreas had gewerkt.