Het Camargue paard

Het Camargue paard heeft voor heel wat inspiratie gezorgd in het werk van schilders en schrijvers.

Het mooie witte paard, dat pas in 1968 erkend werd als ras, heeft zijn naam te danken aan de Camargue, een moerasgebied in Zuid-Frankrijk waar je ze nog steeds als ‘wilde’ paarden kan zien galopperen. Net als de kunstenaars en schrijvers zijn er ook heel wat toeristen helemaal onder de indruk bij het zien van deze prachtige verschijning, het Camague paard, dat vandaag de dag als visitekaartje wordt gebruikt voor de streek.

 

Al heel wat eerder waren het de Kelten en de Romeinen die bij hun veroveringstochten al vlug in de gaten hadden dat de eigenschappen van dit taaie paard heel nuttig kunnen zijn.

Met een stokmaat tussen 1.35 cm en 1.45 cm bleek dit paardje ook voor de plaatselijke bevolking, door zijn kracht en inzet, de ideale hulp te zijn om een ruiter veilig door de moerassen te loodsen.

 

De kuddes of manades, mogen in het Camargue gebied nog steeds een halfwild bestaan leiden. Elk jaar worden ze bij elkaar gedreven om de veulens te brandmerken.

        

    
Wat ons betreft geen brandmerk meer. Maar volgens de kenners zal het brandmerken van de Camargue veulens voorlopig nog lang een feit blijven.

Doordat er verschillende stukken van het leefgebied zijn drooggelegd voor de land- en tuinbouw is het gebied waarover de kuddes kunnen beschikken een stuk kleiner geworden.

De veulens van dit paardje worden trouwens geboren met een donkere vacht. De vacht wordt lichter naarmate ze ouder worden, dan krijgen ze een lichtgrijze of witte vacht. Ze groeien uit tot sterke paardjes die met gemak het gewicht van een volwassen persoon kunnen dragen. Daarbij zijn ze dan ook heel gemakkelijk in de omgang en goed van karakter.

Een Camargue paard heeft een korte nek met een compact lichaam, waardoor hij erg wendbaar is. Naar het schijnt kan dit paard zelfs zijn neusgaten sluiten om gedeeltelijk onder water te gaan om daar scheutjes van de moerasplanten te eten.

Onze eigen ervaring met het Camargue paard
We gingen met veel plezier in op de uitnodiging van Rolf en Heleen Oosterveld om eens lekker een weekje te komen meegenieten van hun gezellige nestje in Frankrijk.  Rolf en Heleen hadden een paar nieuwe routes uitgezet voor gasten, die bij hen op logé komen en graag eens te paard de omgeving verkennen.  Dit kan dan met eigen paard of met één van de Camargue paarden van Rolf en Heleen.  Nanny en ik (Rudi) kregen de vraag of we de routes eens wilden uitproberen. Zo zou ook meteen duidelijk worden of de paarden net zo makkelijk waren bij ons als bij hun vertrouwde ruiters.

Eerst moesten we de paarden nog uit de weide halen. Aangekomen in de weide bleek er geen paard te bekennen. Als reactie op het fluitje van Rolf kwamen vanachter een heuvel een paar witte oortjes omhoog gepiekt. Daarna verschenen er een paar witte gestaltes die op ons af kwamen galopperen.

 

Heleen wees ons de paarden aan waarvan ze het leuk zou vinden dat wij ze eens reden.  Ik (Rudi)  kreeg Rosa. Rosa kwam in eerdere verhalen al naar voren als een pittige tante als ze onder zadel werd gereden. Rosa liet zich makkelijk het halster aandoen en al vlug stonden we beneden aan de heuvel bij de stallen. Rosa bleef netjes staan na het aanbinden. Naast me stonden de drie andere paarden met ergens naast zich Rolf, Heleen en Nanny, flink aan het poetsen.  De laatste wintervacht ging er met plukken af en mijn merrie Rosa genoot zichtbaar van de poetsbeurt. Het viel me op dat Rolf en ik als eerste op zoek gingen naar een zadel. Nanny en Heleen waren nog fanatiek aan het borstelen. Da's typisch! zeiden we samen.

 

Al vlug waren we onderweg en zo volgde er een rit door de mooie omgeving, langs velden en de typische huizen waar verschillende landbouwgereedschapppen naast stonden, ogenschijnlijk kris kras geparkeerd op de plaats waar ze het laatst gebruikt werden. Schapen en hun lammertjes keken even op als we hun weide passeerden en af en toe kwamen er een paar dolle, jonge speelse runderen aangestormt die nieuwsgierig de boel van nabij wilden bekijken. De Camargue paarden bleven rustig bij al dat gestommel. Het was eigenlijk een ideale temperatuur voor deze buitenrit. Lekker zonnetje en toch niet te warm.  Bij mijn vraag of er in de zomer veel dazen zijn, kreeg ik als reactie .... wat zijn dazen? Geen last last van dus. Da's al een heel groot voordeel.

We reden het pad omhoog en kwamen zo langs één van de huizen van Rolf en Heleen. Het huis waar we logeerden. Onze dochtertjes stonden ons vrolijk op te wachten en hadden er zichtbaar plezier in om hun ouders te paard voorbij te zien komen. Opa en oma hielden ze ondertussen goed in de gaten.

Het eerste drafje met de paarden viel eerlijk gezegd flink tegen, het duurde even voor ik gewend was aan het korte dribbeltje. Nanny zei er ook meteen iets van, maar al vlug wisten we niet beter. Galop bleek al een stuk aangenamer. Heleen zei dat de mannen die deze paarden gebruiken bij het hoeden van stieren maar twee gangen kennen, stap en galop. Ik had verder geen uitleg nodig.

 

We volgde een oude route van een spoorlijn. Om logische reden was het een effen pad (zie je de trein al op en neer gaan als een achtbaan?). We reden het ene moment door een dal en het andere moment keken we naar beneden over het groene landschap. Het was een heerlijke rit.

 

Even dacht ik eraan dat het niet veel had gescheeld of ik was niet meegegaan, omdat we thuis nog zoveel te doen hadden. Wat een geluk dat we het toch gedaan hebben. Dit was genieten. Het kabbelen van de stroompjes, het fluiten van de vogeltjes.  Heerlijk! Dit allemaal vanop de rug van een Camargue, bwa.. niet slecht. Hoe zeggen ze dat? Leven als God in Frankrijk?  Hier was ik echt aan toe. Heerlijk.

 

Rosa, de Carmargue  waar ik op zat, en ik begrepen elkaar goed. Rosa was heel attent en gehoorzaam. Graag bekeek ik alles vanop een afstandje en dat vond ze goed. Ook bij het wisselen van de gangen schakelde ze pas om als ik het vroeg. Ook bij de anderen van ons groepje ging het duidelijk goed. Af en toe wisselden we even van positie zodat elk paard even op kop had gereden. Rolf en Heleen waren zichtbaar trots dat het allemaal zo goed ging. Heleen liet me meerdere keren horen dat ze het zo leuk vond om eens iemand anders op Rosa te zien en dat ze het zo goed deed.

Het was een geweldige ervaring.

 

Even douchen en omkleden en...
Na het heffen van het glas op een geslaagde dag mochten we aan een rijk gedekte tafel aanschuiven waar ik mezelf ook deze keer weer gelukkig prees over de keuze om toch mee te gaan. Het eerder leven van Rolf en Heleen speelde zich af in de horeca. Beiden als kok met daarnaast Rolf als vinoloog. Je begrijpt dat het dus smikkelen en smullen werd ;-)

Monsieur Camargue

Na de leuke verhalen van Rolf en Heleen, waarvan je er al een paar hebt kunnen lezen in het Paardentips magazine, waren we natuurlijk ook nieuwsgierig naar Monsieur Camargue. Rolf en Heleen namen ons mee naar Bernard. De man waarbij alles draait om het Camargue paard. Dat bleek!

             

Het huis was een kleine privé museum, foto's, posters, zadels, noem maar op...  ja zelfs op het deksel van de wc stond een afbeelding van een Camargue merrie met veulen.

Toen we aanklopten, kwam er geen reactie, maar de deur bleek gewoon open te zijn. 'Dat is normaal in deze streek', zei Heleen. 'We kunnen wel naar binnen gaan.' Even later kwam Bernard thuis en begroette ons vrolijk. Hij vroeg aan Heleen, Nanny en de kinderen wat ze wilden drinken, daarbij sloeg hij Rolf en mij over. In de veronderstelling dat dit een vergissing was, zei ik dat ik wel een jus d'orange lustte. Bernard lachte het weg.  Toi est un homme! (Jij bent een man!) Ik kreeg een glas dat gevuld werd met wijn waarna de fles naast me werd gezet.

 

Met een handgebaar werd me duidelijk gemaakt dat ik moest drinken. Normaal geen probleem, maar dit was 's morgens! Mijn Frans werd gaandeweg beter. Later bleek waarom. Mijn glas bleek maar niet leger te raken. Na elke slok vulde Bernard het weer bij. Het gebaar met mijn hand over het glas als teken dat ik genoeg had, komt blijkbaar in Frankrijk niet voor. Het zat zo weer vol. Ik keek Heleen aan, opdrinken en je glas omdraaien, ze begreep meteen wat ik bedoelde.

Vol passie ontbrandde Bernard bij het horen van het woord Camargue, in een vloed van woorden, die ik met moeite kon volgen, omdat hij zo snel sprak. Hij genoot zichtbaar toen we aandachtig de verschillende albums bekeken die hij hier en daar uit een kast trok.

 

Alleen voor paardenmensen
Zo ver van huis en toch een beetje thuis. We zaten met een gezelschap om de tafel dat we nog niet zo lang kenden, maar wat maakte het uit, paarden daar gaat het nu om... Het was duidelijk dat niemand zich stoorde aan het 'enige' onderwerp dat die dag ter sprake kwam.

Vol trots werden we later meegnomen voor een rondje Camargue paarden kijken. De ongeveer 60 paarden van Bernard stonden verspreid over verschillende weides, in het totaal 35ha grond.

Wat ons opviel was dat paarden zo vriendelijk waren. De merrie's  lieten de veulens naar ons toekomen en kwamen zelf ook af en toe wat aandacht vragen. De hengst, ja die stond er gewoon bij, bekeek het vanop een afstandje en toonde geen enkele vorm van bezwaar.  Bij een bepaalde kudde was het juist de hengst die naar ons toe kwam. Toen ik rustig wat kneedbewegingen maakte op zijn schoft, ging zijn onderlip hangen en begon deze te bewegen van genot. Heel apart allemaal. Normaal zou ik onze kinderen niet zo vlug bij paarden laten die ik niet ken. Hier was al vlug duidelijk dat het goed was.

Om het verhaal niet te lang te maken. Ons contact met het Camargue paard was erg positief. Het kleine paard blijkt een heel zachtaardig karakter te hebben. Door het harde leven in de Camargue moerassen is er op natuurlijk wijze een sterk, taai en koel paard geselecteerd.  Als jij een klein braaf paard zoekt dan is dit paard heel geschikt. Hou wel rekening met de korte draf en veel poetswerk als je van een spierwitte vacht houdt.

Voor contact met Bernard Lepeix, alias Monsieur Camargue, kan je bellen naar 0033 4 70 64 31 95 (spreekt enkel Frans).
Zijn adres: 107, avenue Jean-Jacques Rousseau- 03600 Commentry- France

Wil je meer weten over Heleen, Rolf en hun paarden? Klik dan hier 

 

Op onze filmpjes site www.paardenfilmpjes.com heb ik filmpjes gezet van de kudde.  Zie je het filmpje niet meteen, geef dan via de zoekfunctie camargue in. Veel kijk plezier!

 

 

Rolf en Heleen nogmaals bedankt voor de geweldige tijd!