Rudi en Nanny van Paardentips Magazine op bezoek bij:

Hovstallet, de Koninklijke stallen van Zweden.

Lekker een keertje uitslapen in een hotel ergens in Stockholm! Na het heerlijke ontbijt jassen aan en sjaal om, want buiten is het koud. We wandelen door de natte straten met mooie oude gebouwen die netjes zijn onderhouden.

We gaan op zoek naar de Koninklijke stallen die hier ergens tussen deze gebouwen staan. Om twee uur is er een rondleiding, dus we hebben nog even tijd om wat te winkelen.

 

 

 

 

 

 

Bijna tijd! We staan voor de ingang te wachten, twee vrolijke meisjes staan voor ons in het Zweeds te praten. We verstaan ze niet helemaal, maar het is duidelijk dat ze over paarden, de rijles en jongens aan het praten zijn. Giechel, giechel. Kneudebreude knakkeworst ...

Wat later worden we begroet door een dame die een beetje verzuipt in haar tenue. Het is wat aan de grote kant.

We krijgen te horen dat ze alleen Zweeds spreekt. Ze heeft wel een papier waar dezelfde uitleg  op staat die ze dadelijk gaat geven. Engels?  Is goed zeggen we en we krijgen vervolgens een blad met een Duitse tekst. Nou ja, ook goed. De rondleiding kan beginnen.

 

De Koninklijke stallen werden in 1894 gebouwd in opdracht van koning Oscar de tweede. Oorspronkelijk waren er wel 110 paarden die er hun thuis vonden, maar bij de opkomst van de auto liep dit aantal flink terug. Nu staan er gemiddeld een 20 à 25 paarden op stal.

 

Het was duidelijk dat de paarden vroeger minder ruimte hadden dan nu. Op foto’s is te zien dat ze allemaal naast elkaar stonden in stands. Aan de sporen op de marmeren muren en de aanbindringen kan je zien dat de paarden die er nu staan een stuk meer ruimte krijgen. Je ziet aan de muur waar de vorige scheiding van de stallen zat. Erg krap hoor.

Bij elke stal vind je een emaillen naamplaat op de muur met de naam van het paard erop. Het komt erop neer dat een nieuw paard gewoon de naam krijgt die bij zijn stal op de muur staat. Dus al meer dan honderd jaar hebben de paarden er dezelfde namen.

 

Op het moment dat wij er waren stonden er 14 paarden op stal. De Zweedse warmbloed paarden moeten volgens de traditie altijd bruin zijn.

De paarden worden dagelijks gereden en gemend in de rijhal.
Er wordt wat zenuwachtig in de rijbak gekeken door onze begeleidster. Het is in orde we mogen een kijkje nemen.

 

De rijhal is de eerste rijhal in Zweden die zonder steunpalen in het midden werd gebouwd. Het dak bestaat uit, voor die tijd, een unieke constructie waardoor het hele dak gedragen werd en er verder geen steunpilaren nodig waren.

 

Het zag er allemaal netjes uit. De persoon die net had gereden, gebruikte hetzelfde opstapkrukje (van Ikea) dan Nanny. Hihi.
Er is nog een stal, maar daar mogen we nu even niet binnen...
De dame die net gereden heeft, loop ik straks nog bijna tegen het lijf.

Naast netjes dressuurmatig onder zadel te rijden, moet elk paard ook zonder probleem in 2- en 4-span te rijden zijn.

Verder mochten we een kijkje nemen in de hal met de Koninklijke rijtuigen. Het leuke is dat de oorspronkelijke aankoopprijs van verschillende rijtuigen nog bekend is. Zo kostte deze Victoria destijds slechts (ongeveer) 210 euro!

De Victoria werd populair eind 1900 en kreeg zijn naam van de Britse Koningin Queen Victoria, die dit rijtuig erg comfortabel vond. De Victoria op deze foto werd door het Zweedse koningshuis aangeschaft in 1910 door koning Gustaf V. Het rijtuig werd gebruikt bij niet-officiële gelegenheden. De wagen werd getrokken door twee paarden. De maker van deze Victoria was de Zweedse koetsenmaker L.V. Nylund uit Stockholm.

We mochten met zijn allen, we waren ondertussen met ongeveer 12 personen, naar een volgende kamer gaan kijken. Onderweg kregen we al een vermoeden. Een bekende geur van paardenzweet en leer kwam ons tegemoet. Ja, de tuigkamer! Prachtige Koninklijke tuigen hingen uitgestald aan de muur. Tuigen die al meer dan 100 jaar oud waren en waar ze duidelijk heel zuinig op zijn. Ik denk dat bij menig menner  tuig van een paar jaar oud niet kan tippen aan de staat van de tuigen die we hier onder ogen kregen. En wat een prachtig garnituur, vol mooie details!

Na de rondleiding liep ik (Rudi) alvast naar buiten terwijl Nanny nog even bleef rondkijken. Buiten liep ik bijna tegen een mevrouw aan die haastig de hoek omkwam en me snel voorbij liep. Ik schrok even en de dame naast me ook, ze stond me even strak aan te kijken en begon opgewonden in het Zweeds tegen me te praten. Ik maakte haar duidelijk dat ik het niet verstond. ‘That was our Princess‘, zei ze verbaasd.

 

Of het nu waar was of niet, even later zaten Nanny en ik lekker gezellig bij kaarslicht (het was er om 15.00 uur al donker) te genieten van de Zweedse keuken. We voelden ons de koning te rijk.

 

Groetjes Rudi en Nanny

Paardentips Magazine